andy dufresne

λιτό και τεμπέλικο ιστολόγιο ασήμαντων πραγμάτων

Σάββατο, Οκτωβρίου 14, 2006

Σκέψεις μετακόμισης



Κάθε φορά που μετακομίζεις, συνειδητοποιείς πόσο λιγότερα πράγματα από εκείνα που σε περιβάλλουν σου χρειάζονται αληθινά.

Όσα κρατάς κι ας έχεις καταλάβει ότι δεν σου είναι απαραίτητα δίνουν το μέτρο της αδράνειας που αποκτάς με τα χρόνια και τις δεκαετίες. Είναι το απόβαρο των εμπειριών σου, τα άλατα που αποθέτει η ζωή στους αγωγούς της ψυχής σου.

Αυτό ισχύει και για τα βιβλία μας. Πρόσφατα άλλαξα σπίτι και, συσκευάζοντας το νοικοκυριό μου, επιθεώρησα έναν-έναν (εντάξει, τρόπος του λέγειν) τους περίπου οκτώ χιλιάδες τόμους της βιβλιοθήκης μου.


Εκατοντάδες, ίσως χιλιάδες από αυτούς ξέρω πως δεν θα τους ανοίξω ποτέ πια, και όμως ελάχιστους άντεξα να πετάξω ή να χαρίσω.

Ποτέ άλλοτε δεν είχα αισθανθεί τόσο έντονα ότι γερνάω όσο τη στιγμή που βρέθηκα αντιμέτωπος με αυτή την αδυναμία μου και με τις βαριές - κυριολεκτικά! - συνέπειές της.


Σημασία δεν έχει το πόσα καλά βιβλία διαβάσαμε, αλλά το πόσο αυτά που διαβάσαμε μας διέπλασαν έτσι ώστε να μπορούμε να οραματιστούμε και εκείνα που δεν διαβάσαμε.

Από τα άλλα βιβλία μου, ξεχωρίζω δύο ακραίες κατηγορίες: τα αγαπημένα μου, εκείνα που οι σελίδες τους είναι πάντα βάλσαμο στις πληγές μου και φτερά για τη σκέψη μου, και εκείνα που ελπίζω να τα διαβάσω κάποτε, αλλά φοβάμαι όλο και περισσότερο πως δεν θα προλάβω - άλλη μια υπόμνηση του χρόνου που λιγοστεύει, η σκληρότερη όλων.

Ποιος όμως κατάφερε ποτέ, ακόμη και σε εποχές πιο φειδωλής και εκλεκτικής βιβλιοπαραγωγής, να διαβάσει όλα τα βιβλία που αξίζει να διαβαστούν;



Και μήπως η αναγνωστική επεκτατικότητα δεν ανταγωνίζεται από ένα σημείο και μετά την εντατική, εσωτερική επεξεργασία των αναγνωσμάτων;

Σημασία, σε τελική ανάλυση, δεν έχει το πόσα καλά βιβλία διαβάσαμε, αλλά το πόσο αυτά που διαβάσαμε μας διέπλασαν έτσι ώστε να μπορούμε να οραματιστούμε και εκείνα που δεν διαβάσαμε.


Το παραπάνω κείμενο έγραψε ο Δημοσθένης Κούρτοβικ και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, στις 14/10/2006.



Μετακομίζω αυτές τις μέρες και το κείμενο αυτό μ’ ακολουθεί.

Στη δική μου μετακόμιση, στη θέση των βιβλίων είναι οι δίσκοι.
Πέντε-έξι χιλιάδες θα είναι όλοι μαζί - LP, 10", 7", CD.

Σκουπίζοντας τον ιδρώτα απ’ το κουβάλημα, δυσανασχετώ με τη σκέψη ότι δεν θα ξανακούσω ποτέ στη ζωή μου τους περισσότερους από αυτούς τους δίσκους.

Όχι γιατί είναι κακοί, αλλά γιατί δεν είναι τόσο καλοί ώστε να κατακτήσουν μερίδιο απ’ τον λιγοστό πια διαθέσιμο χρόνο.

Κι αν κάποιοι, για κάποιο λόγο τα καταφέρουν να ξανακουστούν, σίγουρα δεν θα τα καταφέρουν άλλοι, οι περισσότεροι.

Δεν μου πάει να τους πουλήσω, είναι κεφάλαιο της μνήμης μου, είναι το άλας στους αγωγούς της ψυχής μου.

Τους αγόρασα έναν, έναν - θυμάμαι την αγωνία για το πρώτο άκουσμα.

Παλιά μ’ ενδιέφερε ν’ ανακαλύψω πρώτος the next big thing. Τώρα, προτιμώ ν’ ψάξω για μια ακόμη πτυχή ενός χιλιοακουσμένου κλασσικού.

Όταν μεγαλώνεις, τα δευτερόλεπτα βαραίνουν, ο χτύπος του ρολογιού είναι πιο δυνατός.

Δεν αντέχω πια ν’ ακούσω εκατό καινούργια, για να ανακαλύψω πέντε καλά.
Κι ακόμα περισσότερο δεν αντέχω την ιδέα ότι κι αυτά τα πέντε καλά, κατά πάσα πιθανότητα θα μείνουν στη σκιά του Dylan, των Velvet και των Kinks.

Πάντα έλεγα ότι αν και όταν συμβεί αυτό, θα είναι το σημάδι ότι εμφανίστηκαν οι πρώτες εγκεφαλικές ρυτίδες.

Αλλά, όπως λέει, ελαφρώς παραφρασμένος και ο Κούρτοβικ:

«ποιος όμως κατάφερε ποτέ να ακούσει όλους τους δίσκους που αξίζει να ακουστούν; Σημασία, σε τελική ανάλυση, δεν έχει το πόσους καλούς δίσκους ακούσαμε, αλλά το πόσο αυτά που ακούσαμε μας διέπλασαν έτσι ώστε να μπορούμε να οραματιστούμε και εκείνα που δεν ακούσαμε.»

70 Comments:

  • At Οκτωβρίου 23, 2006 4:42 π.μ., Blogger aphrodite said…

    Congratulations to the maestro!

    Τι να πρωτοσχολιάσεις... Χορδές που υπάρχουν στον καθένα μας, τις έκανες φιόγκο με τη μία...

    Θυμάμαι κάποτε που μπορούσα ανά πάσα στιγμή να πάρω ένα μικρό σακ-βουαγιάζ και να "στήσω" σπίτι οπουδήποτε, εκείνο το "wherever I lay my hat, that's my home" feeling...

    Και πώς το έλεγε ο Σατρ νομίζω, όταν δένομαι με ένα αντικείμενο, ξέρω ότι ήρθε η ώρα να το χαρίσω...

    Σε κάθε μετακόμιση ξασκαρτάρω και ξεφορτώνομαι και είμαι άλλος άνθρωπος, πετάω... και μέσα σε λίγο διάστημα το μεγαλύτερο σπίτι έχει τιγκάρει μέχρι επάνω (που χαρίζω κιόλας, όχι αστεία!) και φτου κι απ'την αρχή...

    Ωραίος!

     
  • At Οκτωβρίου 23, 2006 7:52 π.μ., Blogger Stavros Katsaris said…

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα.

    Τελικά ο άνθρωπος ξεχωρίζει και από τις επιλογές του.
    Δεν είναι τυχαίο που διάλεξες αυτό το υπέροχο κείμενο του Κουρτοβικ το έκανες "δικό σου" και τελικά στο τέλος με παρέσυρες στη βιβλιοθήκη μου να χαζεύω τα βιβλία μου και να σκέφτομαι τι θα κάνω εγώ όταν θα έρθει η ώρα!

    Καλορίζικο λοιπόν το νέο σπίτι και σου εύχομαι ο λίγος χρόνος που πια μας περισσεύει να είναι δημιουργικός και "γεμάτος"!

     
  • At Οκτωβρίου 23, 2006 1:18 μ.μ., Blogger resident said…

    Χμμ!! Να σου πω την αλήθεια, ώρες ώρες μου έρχεται να πουλήσω ότι δίσκους αγόρασα και τελικά δεν μου άρεσαν, για να βάλω στη θέση τους καινούριους που ελπίζω να αντέξουν στο χρόνο.Εχω δεθεί συναισθηματικά σε μεγάλο βαθμό με αρκετούς αλλά όχι με όλους.Μέχρι τώρα όμως, δεν το έχω κάνει,κάτι με σταματά.
    Ξέρω ότι με την πάροδο του χρόνου θα μαζευτούν κι άλλοι που θα πιάσουν μια γωνιά της δισκοθήκης και εκεί θα μείνουν για πάντα.
    Αυτά έχει το παιγνίδι που λέγεται «ψάχνω για το τραγούδι-κομμάτι που θα με συγκινήσει, που θα κάνει τον πεζό κόσμο πιο όμορφο, πιο υποφερτό».
    Ατέρμονο παιγνίδι με πολλές συγκινήσεις και απογοητεύσεις.

    Αν θέλεις κάποιον να σου κουβαλήσει τα βαριά αντικείμενα, φώναξε.
    Θα σε απαλλάξω και από τους δίσκους που δεν θέλεις.

     
  • At Οκτωβρίου 23, 2006 2:14 μ.μ., Anonymous mpampakis said…

    Αρχίζουμε να μην έχουμε χρόνο για "καμπύλη εκμάθησης". Κι αυτό ισχύει όχι μόνο για την μουσική αλλά και για ένα σωρό ασχολίες. Χμμμμ....

    Πάντως, αν θέλεις να σε...απαλλάξουμε από το βάρος των βινυλίων, δεν έχεις παρά να το ζητήσεις. ;^)

     
  • At Οκτωβρίου 23, 2006 3:23 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    @aphrodite,
    καλό αυτό του Σαρτρ.

    Και στο τελευταίο έχεις δίκιο.
    Κι εγώ πετάω, πετάω κι όλο αυγατίζουν, μια Λερναία Υδρα, ένα πράμα.


    @stavros,
    σ'ευχαριστώ για τις ευχές σου.
    Ελπίζω η επόμενη μετακόμιση ν' αργήσει, αυτή εδώ είναι η τρίτη σε 5 χρόνια.


    @the resident,
    έχω ένα φίλο, που έχει καμιά 10αριά χιλιάδες βινύλια και 2-3 χιλιάδες CD.

    Μια μέρα, αποφάσισε το εξής: "το σπίτι μου χωράει 10.000 βινύλια και 3.000 CD." είπε, "από δω και στο εξής, για κάθε CD που θ' αγοράζω, θα πουλάω και ένα."

    Έτσι ο αριθμός της δισκοθήκης του παραμένει σταθερός, αλλά βελτιώνεται η "πυκνότητά" της!


    @mpampakis,
    αχ, δυστυχώς έχεις δίκιο για την καμπύλη εκμάθησης...

    Ευχαριστώ για την προσφορά, σε πρόλαβε ο resident!

     
  • At Οκτωβρίου 23, 2006 8:28 μ.μ., Blogger Alitovios said…

    Έχω δυο χιλιάδες βινύλια τζαζ σε κούτες σε μια αποθήκη. Αποφεύγω να τα χαζέψω για να μη μου θυμίζουν πως τα έχω εγκαταλείψει. Συμπάσχω. Μας έφαγαν τα mp3 και η τεχνολογία.

     
  • At Οκτωβρίου 24, 2006 12:11 π.μ., Blogger dodos said…

    Τα διάβασα όλα προσεκτικά- άρθρο και σχόλια.
    Και παρηγορήθηκα και γιά την δική μου αδυναμία...

     
  • At Οκτωβρίου 24, 2006 12:31 π.μ., Blogger harrygreco said…

    Ειμαι υπερ των μετακομισεων & των αλλαγων. Στον νοητο ηλιο αλλαζουν ΙΧ καθε 3 χρ. & σπιτι καθε 8. Συμφωνω,αυτα ειναι τα φυσιολογικα. Για πλουσιους η για ...ηλικιωμενους ( 40 + ) ισως χρειαζεται ΙΧ στοχρονοπανω & σπιτι (νοικιασμενο) καθε 3. Το σπιτι ειναι οπως η γυναικα. Η τελος στα 3 χρονια ή για παντα.

     
  • At Οκτωβρίου 24, 2006 12:48 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    @alitovie,
    εμένα δεν μ' ενοχλεί η τεχνολογία και τα MP3.

    Xρόνος μου λείπει.

    Καλωσήλθες στο σπιτικό μου.

    @dodos,
    δεν είχα φανταστεί ότι το ποστ μπορεί να προσφέρει παρηγοριά.

    Not bad.


    @harrygreco,
    είμαι υπέρ της αλλαγής αυτοκινήτου, αλλά κατά των μετακομίσεων - τις βαριέμαι, με κουράζουν και δεν έχω και χρόνο.

    Για αλλαγή αυτοκινήτου κάθε χρόνο, πάλι σύμφωνο θα με βρεις, αν και θα προτιμούσα να μπορώ να μην πουλάω το παλιό αυτοκίνητο.

    Τελικά, μάλλον μ' αρέσουν οι συλλογές...

    Εκεί που θα συμφωνήσουμε απόλυτα, είναι στην τριετία για τη γυναίκα.

    Όλες οι σχέσεις μου που κράτησαν κάμποσο, διαλύθηκαν στα 3 χρόνια.

    Εκτός απ' την τελευταία που πάει για... μια ζωή.

     
  • At Οκτωβρίου 24, 2006 2:02 π.μ., Blogger harrygreco said…

    Γι' αυτο & οι εκλογες ειναι στα 4 χρονια & ελαχιστοι πρωθυπουργοι αντεξαν πανω απο 8 χρονια. Οσο για τα σπιτια,το μονο σπαστικο στις μετακομισεις ειναι τα ευθραυστα. Η εχεις αρχοντοσπιτο & αραζεις ή τη κανεις γι' αλλη γη γι' αλλα μερη. Προσωπικα,θεωρω το διαμερισμα φρικη. Μια παρα φυσιν κατασταση που δημιουργηθηκε απο την αστυφιλια. Τον " παλιο καλο καιρο " & οι πιο φτωχοι ειχαν μονοκατοικια με κηπο. Πόσο ανωμαλη ζωη αναγκαζομαστε να ζουμε...

     
  • At Οκτωβρίου 24, 2006 3:05 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    Κι εγώ μεγάλωσα με κήπο κι ας είμασταν φτωχοί.

    Δεν μπορώ να ζήσω σε διαμέρισμα, αδύνατον!

    Έτσι, δυσκολεύομαι να βρω σπίτι, μιας και η πρώτη προτεραιότητα είναι ο κήπος.

    Η διαδικασία ανεύρεσης σπιτιού κρατάει μήνες, αλλά τελικά ο επιμένων, τη βρίσκει την άκρη.

    Βλέπω αμερικάνικα φιλμ με όλα τα σπίτια να έχουν κήπο, φτωχές συνοικίες, γκέτο, όλοι και λέω, καλά, ρε παιδάκι μου, τόσο μαλάκες είμαστε!

     
  • At Οκτωβρίου 24, 2006 8:01 π.μ., Blogger antvol said…

    Andy,

    Πολύ ωραίο το θέμα που θίγεις, ποιον δεν έχει απασχολήσει.

    Κι όποιος βρει τη λύση παρακαλώ να μου την πει, να δω τι θα κάνω με τη συλλογή των γραμματοσήμων μου, ένα ένα τα μάζεψα από παιδάκι, όπως εσύ τους δίσκους, πού να σας λέω τι φανταστικά, αλλά τόσο όμορφα, ταξίδια με πήγαιναν πολύ καιρό. Και τώρα, που, μεγαλώνοντας, νιώθω τον χρόνο να φεύγει από τη ζωή μου σαν την άμμο από κλειστή χούφτα, τα κοιτάω αμήχανα και δεν ξέρω ποια μοίρα να τους επιφυλάξω ...

    Και, για όσους δεν το ξέρουν, κυκλοφόρησε ένα μικρό διαμαντάκι για το θέμα, "Το χάρτινο βιβλίο" του αργεντίνου Ντομίνγκες. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

     
  • At Οκτωβρίου 24, 2006 2:01 μ.μ., Blogger harrygreco said…

    Τα αμερ γκετο ειναι μυθοποιημενα. Στις μεγαλες πολεις υπαρχουν οι " εργατικες πολ/κιες " με " εγκληματικοτητα " κλπ. Στις μικρες εχουν σπιτια των 150 τ.μ .Εδω στη Γραικοχωρα,ο ενας πανω στον αλλο,χωρις παρκιν,με θεα τα σωβρακα του απεναντι. Βλαχογκοθαμ Σιτυ.

     
  • At Οκτωβρίου 24, 2006 3:31 μ.μ., Blogger An-Lu said…

    Έτσι ναι χειρότερα αγαπητέ andy.. Μετράω στην πλάτη μου 7 μεγάλες μετακομίσεις και 3-4 μικρές...τα βιβλία και οι μουσικές ήταν πάντα το μεγάλο εμπόδιο...


    ...αλλά δεν "κάνουμε" χωρίς αυτά...

     
  • At Οκτωβρίου 24, 2006 9:58 μ.μ., Blogger Odysseas said…

    Μου θυμίζεις πως σε λιγότερο από 2 μήνες μετακομίζω πάλι, αυτή τη φορά στην Ελλάδα!
    Βέβαια το Μάρτιο μπορεί να ξαναφύγω...
    Είναι απίστευτο, πως πας σε ένα καινούριο μέρος με μια βαλίτσα (ένα σακ-βουαγιάζ και στήνεις σπίτι που λέει και η Αφροδίτη) και σε λίγους μήνες έχεις μαζέψει του κόσμου τα πράγματα. Άσε δε τα βιβλία που μαζεύονται, είναι και ακριβά να τα στέλνεις με το ταχυδρομείο!

    Είναι πάντως καλή ευκαιρία για ξεσκαρτάρισμα και ανανέωση.

     
  • At Οκτωβρίου 24, 2006 10:44 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    @antvol,
    σ' ευχαριστώ για το όμορφο και χρήσιμο σχόλιο.

    Μάζευα κι εγώ γραμματόσημα κάποτε (σειρές από Ρωσία, Πολωνία, ΗΠΑ, Αυστραλία, Ολυμπιακούς Αγώνες κλπ).

    Κάποια στιγμή σε μια προγηγούμενη στιγμή αποβολής απόβαρου, τα χάρισα σε κάποιον που το εκτίμησε ιδιαίτερα.


    @harrygreco,
    δίκιο έχεις, αλλά θα προτιμούσα να έχουμε και καμιά ανταπόκριση από kritikakis ή πανάσχημη για το θέμα.

    Αυτοί ξέρουν!


    @an-lu,
    7 μεγάλες μετακομίσεις και 3-4 μικρές!!!

    Εσύ έχεις γίνει professional, δε βγάζεις κάνα εγχειρίδιο μετακόμισης;


    @odysseas,
    Eίσαι σίγουρος γι' αυτό που πας να κάνεις;
    (για τον ερχομό στην Ελλάδα λέω)

    Έχεις εξαντλήσει όλα τα περιθώρια να μείνεις εκεί που είσαι;

    Άντε, με το καλό - έλα να βράζουμε παρέα...

     
  • At Οκτωβρίου 24, 2006 10:58 μ.μ., Blogger Odysseas said…

    Όχι, σίγουρος δεν είμαι καθόλου, αλλά λέω να δοκιμάσω την τύχη μου. Αν δω ότι δεν τραβάει μάλλον θα πάρω το καπελάκι μου και θα φύγω!

    Για τα σπίτια στην αμερική: πράγματι, ακόμα και φτωχοί ζούνε συχνά σε σπίτια με κήπο. Πολλές φορές μπορεί βέβαια τα σπίτια να είναι ετοιμόροπα. Υπάρχουνε και τα apartment complex, όπου έχεις ένα φτηνό διαμέρισμα (μεγάλο όμως, συνήθως), με πάρκινγκ και αν είσαι τυχερός και καμιά πισίνα για το καλοκαίρι.

     
  • At Οκτωβρίου 24, 2006 11:21 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    @odysseas,
    να δοκιμάσεις την τύχη σου ή την ατυχία σου;
    LoL

    ΟΚ, πλάκα σου κάνω, δεν είναι και τόσο χάλια η Ελλάδα.

    Εξαρτάται βέβαια και το τί δουλειά ψάχνεις να κάνεις.

    Για παράδειγμα ό,τι έχει να κάνει με R&D κοιμάται τον ύπνο του δικαίου.

    Καλή τύχη να έχεις.

     
  • At Οκτωβρίου 25, 2006 12:03 π.μ., Blogger harrygreco said…

    Μετακομιζω γιατι χωριζω.
    Παιρνω πισω τη καρδια μου
    παιρνω πισω τα ονειρα μου
    κι ολα τ'αλλα
    στα χαριζω
    Μετακομιζω γιατι χωριζω
    θελω κι εγω σαν ανθρωπος να ζησω
    μετακομιζω γιατι χωριζω
    μη κλαις ,τα δακρυα
    δεν με γυριζουν πισω.

     
  • At Οκτωβρίου 25, 2006 12:32 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    Παρότι είσαι ποιητική ψυχή, αυτό το γνωρίζω,
    νομιζω ότι αυτό το πόνημα δεν είναι δικό σου.

    Μου θυμίζει κάποιο λαϊκό άσμα, αλλά δεν είμαι και σίγουρος.

    Για ρίξε φώτα.

     
  • At Οκτωβρίου 25, 2006 1:03 π.μ., Blogger aphrodite said…

    Για βιβλία, κάποια στιγμή που ερχόμουν από εξωτερικό, έκατσα λίγο με έναν χρυσό οδηγό και πήρα 3-4 εταιρίες μεταφορών. Τους κατατρόμαξα, τους είπα ότι θέλω καμμια 15-αριά κούτες (νόμιζα ότι εννοούσαν σαν αυτές που έχουμε εμείς μαξ, σαν για τηλεοράσεις πχ) και μου έκαναν προσφορά για αριθμό κουτών κι όχι βάρος.

    Διάλεξα μία, και σε 2 ώρες άνοιξα και μου είχαν φέρει 15 ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ (που χώραγαν 2 φώκιες όρθιες δλδ) κούτες... ξύλινες, με μεταλλική επένδυση, με φυλλαράκια τσαγιού μέσα, κι απ'έξω όλο σήματα/στάμπες Κευλάνης!!!!

    Με 5 έκανα τη δουλειά μου, ήταν ασήκωτες, αλλά πλήρωσα με αριθμό και μου ήρθαν βέβαια μετά απο 20 μέρες αν δεν κάνω λάθος...

    Ε, αν σας πω ότι όσο δεν μου ερχόντουσαν ήμουν ευτυχής, διότι έλεγα κοίτα τι χώρο έχω, και μόλις μου ήρθαν κόντεψε να μου στρίψει?

    Τις έκανα επιπλάκια, ήταν υπέροχες κούτες, κράτησα τελικά μόνο τη μία γιατί άρεσαν πολύ και τις χάρισα, και πριν από λίγο καιρό σε μια... εσωτερική μετακόμιση από σαλόνι σε γραφείο- ορισμένων βιβλίων, άνοιξα ένα κι έπεσαν κάτι απομεινάρια, τρίμματα από εκείνα τα φυλλαράκια τσαγιού...

    Περίεργη που είναι η ζωή - θυμήθηκα πως τότε το τώρα μου φαινόταν χρόοοοονια μπροστά, ενώ τώρα το τότε μου φαίνεται μόλις χτες!

    (αναστεναγμός!)

     
  • At Οκτωβρίου 25, 2006 1:03 π.μ., Blogger harrygreco said…

    Αχ,Αντουκο (!) με τα ρόκια σου...Ολοι εχουμε εναν Τουρκο μεσα μας...Εγω τον ανακαλυψα οταν λογω δειλιας,υπεκυψα στο παρανομο καθεστως υποχρεωτικης στρατευσης. Πανω που ανετειλε το αστρο του Αντυπα με το " Μετακομιζω γιατι χωριζω". Μετα,ηρθε το " Πωλειται & το σπιτι μου ".

     
  • At Οκτωβρίου 25, 2006 1:26 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    άφρο,
    είσαι μοναδική, αυτά τα φυλλαράκια είναι η σπεσιαλιτέ σου.

    Ως λάτρης των μικρών κι ασήμαντων, προσκυνώ.

    harry,
    εγώ δεν υπέκυψα...

     
  • At Οκτωβρίου 25, 2006 1:36 π.μ., Blogger basik said…

    Εγώ ακόμη δεν έχω καταφέρει να συλλέξω τα βινύλιά μου κάτω από μία στέγη! Τα περισσότερα βέβαια είναι μαζί μου, αλλά υπάρχουν και αρκετά στην Ελλάδα...
    Κάποτε πήγαινα κάποια, έφερνα άλλα... Ύστερα κουράστηκα.

    Άραγε, με τα downloads και το YouTube, πόσον καιρό ακόμη θα παίζουν ρόλο οι δισκοθήκες και οι dvd/βιντεοθήκες;

    Δεν σταμάτησα να ακούω τα καινούρια, όχι απαραίτητα ψάχνοντας το next big thing, αλλά για χάριν ενημέρωσης... (Ελπίζω να απέκτησες το Seeger Sessions του Bruce). Θλίβομαι, ωστόσο, στη διαπίστωση πως δεν υπάρχει χρόνος για τα παλαιότερα...

    Κάτι πρέπει να γίνει για τη χαμένη απόλαυση της ακρόασης.

     
  • At Οκτωβρίου 25, 2006 2:20 π.μ., Blogger Artanis said…

    Υπάρχουν δύο πράγματα, που όπυ κι αν πάω είναι παντα μαζί: Βιβλία και δίσκοι. Παντός είδους βιβλία και δίσκοι. Αρχίζοντας από τους μικρούς των παπούδων μου, μέχρι τα δικά μου τα cd και τα παλιά τους/μου βινύλια!
    Μπορώ να αποχωριστώ τα πάντα από τον υλικό κόσμο, αλλά όχι αυτά! Με τίποτα!

    Καλορίζικο το καινούριο σπιτικό, andy και καλό κουράγιο με την μετακόμιση!!!

     
  • At Οκτωβρίου 25, 2006 3:47 π.μ., Blogger harrygreco said…

    Ανυποτακτος,η πιο ωραια λεξη. Το μονο θετικο απο το στρατό ειναι τα συμπερασματα μαζικης ψυχολογιας των Γραικων. Πώς τρεμουν μη τους φυγει η γκομενα,πόσο φουσκες ειναι στο θυμο τους. Αν οι Τουρκοι ειχαν μυαλο,θα 'χαν μπουκαρει Γκατζολια απο της...Επαναστασεως του '67...
    Πωλειται & το σπιτι μου
    γιατι θυμιζει εκεινη
    Πωλειται οπως ειν' επιπλωμενο
    με χιλιαδες αναμνησεις φορτωμενο.
    Πωλειται & το δινω οσο κι οσο
    φτανει Θε μου απο κεινη να γλυτωσω.
    Κι αποψε μεσ' στο σπιτι μου
    μοναχος τριγυριζω
    τον εαυτο μου τωρα πια
    δεν τον ανσαγνωριζω
    αφου αυτη δεν νοιαζεται
    πωλειται δεν χρειαζεται.

     
  • At Οκτωβρίου 25, 2006 12:05 μ.μ., Blogger synas said…

    Όχι μόνο τα αναγνώσματα και τα ακούσματα, αλλά και τα βιώματα, οι γνωριμίες, τ' αγγίγματα του νου, του σώματος και της ψυχής... όλα τελειώνουν κι όλα μένουν... μέσα μας... και μας κάνουν άλλους... Η πραγματική τους υπόσταση, φοβάμαι, πως ναι, αργά ή γρήγορα μας γίνεται βάρος...

     
  • At Οκτωβρίου 25, 2006 3:03 μ.μ., Blogger An-Lu said…

    Το εγχειρίδιο προσεχώς!!!! Προς το παρόν έχω αναλάβει το ηράκλειο έργο να συμμαζέψω την συλλογή κόμικς (3.000-4.000 τεύχη) του βικτωράκου μου σε ΜΙΑ στέγη! Άσε, ο έρως θέλει θυσίες!

     
  • At Οκτωβρίου 25, 2006 4:21 μ.μ., Blogger numb_jg said…

    Κάθε φορά που μετακομίζω αισθάνομαι σαν τον Τάιλερ στο Φάητ Κλαμπ, θέλω να τα κάψω όλα. Αυτό που με συγκρατεί από αυτό το διάβημα είναι 2-3 σιντί και 7-8 ντιβιντί. Έχω χαρίσει πολλά πράγματα σε φίλους αλλά και πάλι η έμφυτη τάση για καταναλωτισμό με κάνει να αγοράζω και άλλα άχρηστα πράγματα.

    Καλή μετακόμιση και όταν με το καλό εγκατασταθείς να ποστάρεις πιο συχνά

     
  • At Οκτωβρίου 25, 2006 8:16 μ.μ., Blogger Odysseas said…

    Στην τελευταία μεγάλη μετακόμιση έστειλα 13 κούτες βιβλία. Δύο από αυτές φτάσανε περίπου 10 μήνες αργότερα! Η ειρωνεία: είχα εκεί μέσα τους "Δρόμους" του ΝΔ και όλους τους ταφιδιωτικούς μου οδηγούς, που τους ήθελα περισσότερο για ενθύμια. Δυσκολεύτηκα να δεχτώ πως χάθηκαν οριστικά -και μόλις το πήρα απόφαση φτάσανε!

     
  • At Οκτωβρίου 25, 2006 8:17 μ.μ., Blogger aspasia said…

    E' il penultimo trasloco suppongo...

     
  • At Οκτωβρίου 25, 2006 9:23 μ.μ., Blogger Dormammu said…

    Πάνω- κάτω τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζω κι εγώ. Δυστυχώς τα βινύλια έμειναν στο πατρικό μου. Ούτως ή άλλως τα ξέρω απ' έξω. Κάποτε έλεγα πως δεν θα τα αποχωριστώ ποτέ, αλλά τώρα απλώς μου θυμίζουν ότι γερνάω.. Τα cd έχουν φτάσει ta 1500 και τα βολεύω στο γραφείο μου. Έχω και τον η/υ δίπλα για να τα ακούω όταν δουλεύω και φλερτάρω με την ιδέα να τα κάνω όλα mp3.

    Χαίρομαι όμως που όταν πηγαίνω σε δισκάδικα α) ξέρω πολύ περισσότερα απο τους πωλητές, β) δύσκολα βρίσκω κάτι που δεν έχω ακούσει και γ) αν ο γιόκας μου θελήσει ποτέ να με ρωτήσει "μπαμπά, τι είναι rock' n' roll?" θα μπορώ να του απαντήσω "πάρε 30 δίσκους των Rolling Stones, άκου παιδί μου και θα καταλάβεις..."

     
  • At Οκτωβρίου 25, 2006 11:37 μ.μ., Blogger zoferos mesaionas said…

    Φίλε Άντυ

    Μου θύμισες το πρόβλημα του γυλιού (γνωστό ως πρόβλημα knapsack - για όποιον ενδιαφέρεται μπορεί να βρεί λίγες πληροφορίες εδώ) που είχαμε συναντήσει κάποτε στη σχολή.

    Είναι ένας αστροναύτης που θέλει να πάρει μαζί του στο διάστημα κάποια βιβλία.
    Όμως υπάρχει μέγιστο επιτρεπόμενο βάρος.
    Οι συνθήκες είναι οι εξής:
    Κάθε βιβλίο έχει ένα συγκεκριμένο ενδιαφέρον (μετρήσιμο) και ένα ορισμένο βάρος.
    Το ερώτημα είναι πώς θα πάρει τα καλύτερα βιβλία;

    Πάντως η λύση με το φίλο σου του οποίου δεν ανέβαινε η συλλογή πάνω από έναν σταθερό αριθμό μου φαίνεται η πιο σωστή. Τώρα το 10.000 είναι μάλλον μεγάλο νούμερο. Εγώ θα το όριζα – αυθαίρετα βέβαια – στο 100. Τα 100 καλύτερα βιβλία, οι 100 καλύτεροι δίσκοι, τα 100 καλύτερα dvd, κ.λ.π.

     
  • At Οκτωβρίου 25, 2006 11:47 μ.μ., Blogger harrygreco said…

    Εχω ελαφρα λυπη που δεν μπαινουν & αλλοι σχολιαστες σε ενα ευπρεπες μπλογκ με ενδιαφεροντα ανθρωπινα θεματα. Οι μετακομισεις,αλλαγες,εναρξεις,εχουν πολυ συναισθημα. Εκεινο που διδαχθηκα απο την πολυετη διαβιωση μου σε διαμερισμα ειναι οτι η " αγαπη " προς ο,τιδηποτε,αψυχο ή εμψυχο,τελειωνει αν παψουν να υπαρχουν ισχυροι λογοι.Δεν μετρουν οι " εμπειριες ",οι " αναμνησεις " κλπ. Πρεπει να υπαρχει αξια & ενεστωτα αισθηματα. Αλλιως,τελος.

     
  • At Οκτωβρίου 26, 2006 2:34 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    Sorry guys αλλά μ'επνιξ' η δουλειά και η μπαμπίνα σήμερα.

    Σήμερα, με κάνατε πολύ χαρούμενο, μιας και τα σχόλια σας ήταν εξαιρετικά.


    @basik said...
    το πρόβλημά μου είναι ο χρόνος, δεν προλαβαίνω ν'αναπνεύσω.

    Άρα downloads και μετατροπές σε MP3 δεν παίζουν.

    Άσε που δοκιμάζω καμια φορά να βρω σε ψηφιακή μορφή σπάνια, αγαπημένα κομμάτια που έχω σε βινύλιο και δεν υπάρχουν.

    Κι εμένα μ' αρέσει η αναζήτηση του καινούργιου κι ας μην είναι αριστούργημα, αλλά όσο περνάν τα χρόνια δε χωράει.

    Μμμμμ, ο Bruce δε χωράει κι αυτός τώρα τελευταία.

    Μ' αρέσουν τα παλιά του ('70ς), αλλά από ένα σημείο και μετά τον εγκατέλειψα.


    @artanis,
    θενκ U very much καλή μου φίλη.

    Τώρα που το σκέφτομαι, και η γιαγιά μου και η μάνα μου είχαν αξιόλογες δισκοθήκες, 78 και 33 στροφών αντίστοιχα.

    Ευτυχώς (από άποψη χώρου) που στοιβάζονται στο πατρικό.


    @synas,
    ναι, ακριβώς αυτά είχα στο μυαλό μου όταν το έγραφα.

    Τα βιώματα, τις γνωριμίες, τ' αγγίγματα του νου, του σώματος και της ψυχής...

    Οι δίσκοι ήταν μόνο η αφορμή...

    Χτύπησες κέντρο!


    @an-lu,
    α, ναι, την ξέρω κι αυτή τη φυλή (τη μεγάλη των κόμιξ φυλή).
    Φιλιά στο βικτωράκο και καλή δύναμη για το τιτάνειο έργο σου.


    @numb2006,
    βάλε κάνα Sex Pistols, κάνα MC5, κάνα Stooges και δώστου να καταλάβει.

    Κι αν θες βοήθεια, χτύπα κάνα σχόλιο.

    Search & Destroy!


    @odysseas,
    Woooow!
    Σαν δώρο θα σου φάνηκε.
    Μετά τη μεγάλη πίκρα, η μεγάλη χαρά.

    Είδες τι συγκινήσεις μας προσφέρουν τα ταχυδρομεία!
    Και χωρίς έξτρα χρέωση!


    @aspasia,
    sei sicura?
    Io per niente...


    @dormammu,
    και μένα τα ίδια, τα βινύλια μου θυμίζουν ότι γερνάω, αλλά δεν μπορώ να τα αποχωριστώ τα ρημάδια, τα πονάω...

    Με τα CD δεν είμαι τόσο δεμένος, το κακό είναι ότι αυξάνονται ασταμάτητα.

    Στα δισκάδικα, θα συμφωνήσω εκτός από το (β).
    Έχεις πάει σε δισκάδικο του Λονδίνου;
    Στη Rough Trade για παράδειγμα;
    Θα πάθεις πολιτιστικό σοκ!

    Περί Stones,
    thumbs up!
    (και όχι Under my thumb...)


    Φίλε zof,
    δεν το γνωρίζω το πρόβλημα knapsack, θα δω το link με την 1η ευκαιρία - πολύ ενδιαφέρον μου φαίνεται.

    Εμένα πάλι το 1.000 είναι ένα νούμερο που θα μου ταίριαζε.

    Αλλά τότε μιλάμε για συλλογή άλμπουμ.
    Έλα όμως που υπάρχουν και δίσκοι που αξίζουν 1,2 τραγούδια μόνο, αλλά αυτά τα 1,2 είναι εκπληκτικά;

    Ίσως η αντιγραφή σε MP3 να 'ταν μια κάποια λύσις δι' αυτά.

    Πάντως καθείς και η θεωρία του.
    Έχω ακούσει δεκάδες διαφορετικές απόψεις για το πως πρέπει να είναι μια δισκοθήκη.
    Όλες σωστές!!


    @harrygreco,
    με συγκινείς επειδή ξέρω πόσο τσιγκούνης είσαι στον καλό λόγο.

    Πάντως, εγώ δεν έχω λύπη, διότι δεν έχω χρόνο ούτε για σας, σκέψου να 'χα και περισσότερους.

    Ξεκίνησα και συνεχίζω για πλάκα.
    Η ζωή μου είναι τόσο γεμάτη, που το blog είναι διψήφιας προτεραιότητας.

    Αλλά με συγκινείτε, ρε παιδιά και με κάνετε να ξενυχτάω.

    Μέχρι την τελική κατάρρευση.

    Η διδαχή σου περί μετακομίσεων, αλλαγών, ενάρξεων σοφή.

    Προσυπογράφω.

    Nostalgia concept sucks!

     
  • At Οκτωβρίου 26, 2006 2:51 π.μ., Blogger harrygreco said…

    Καθε αλλο παρα τσιγκουνης,ακριβοδικαιος...Αλλοι εχουν το χαρισμα του λογου & κανουν για μπλογκαρισμα,αλλοι οχι.

     
  • At Οκτωβρίου 26, 2006 11:11 π.μ., Blogger ladybug said…

    Μακάρι να είχαμε τη δυνατότητα να κρατούσαμε όσα θεωρούμε πολύτιμα και να πετούσαμε όσα θεωρούμε άχρηστα με μια απλή μετακόμιση...

     
  • At Οκτωβρίου 26, 2006 3:29 μ.μ., Blogger Artanis said…

    blogme.gr

    Μπες στο παραπάνω. Έχει βουήξει η μπλογκόσφαιρα...

     
  • At Οκτωβρίου 26, 2006 3:40 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    @harry,
    έχεις δίκιο, ακριβοδίκαιος είναι πιο κατάλληλη λέξη.

    Πάντως, έχοντας διαβάσει τους Μεγάλους, δεν τρέφω καμία ψευδαίσθηση για τα δικά μου γραπτά.

    Απλά, προσπαθώ, να μην κοιμίζω τον αναγνώστη. Τίποτα παραπάνω.


    @ladybug,
    Μακάρι, σωστά.

    Καμιά φορά όμως μια μετακόμιση μπορεί να γίνει μια αφορμή για συζήτηση με τον εαυτό μας, για απολογισμούς, για αλλαγές.

    Κάτι σαν τα γενέθλια, την Πρωτοχρονιά ή λίγες μέρες επιτυχημένων διακοπών.


    @artanis,
    ναι, ρε γαμώτο, το είδα και στεναχωρήθηκα.

     
  • At Οκτωβρίου 27, 2006 12:08 π.μ., Blogger rednet69 (georgia m.) said…

    Αγαπητέ Andy,
    Σου έγραψα από εδώ χθες αλλά μάλλον το μήνυμα εξαφανίστηκε ως δια μαγείας!
    Να επαναλάβω λοιπόν τις ευχές μου:καλή διαμονή στο νέο σπίτι και να ζήσεις όμορφες στιγμέςμε τους ανθρώπους που αγαπάς!Ελπίζω η virgola,με το καθόλου "ασήμαντο δράμα" της,να είναι καλά!

     
  • At Οκτωβρίου 27, 2006 12:19 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    Aγαπητή συνομίλικη georgia,

    καλωσήλθες!

    Η οικογένεια ζει και βασιλεύει και σε χαιρετά.

    H Virgola είναι σχεδόν καλά, από την άλλη εβδομάδα στο καινούργιο σπίτι θα έχει και το δικό της χώρο.

    Όλα καλά.

    Ελπίζω το ίδιο και για σένα.

    Πού χάθηκες τόσον καιρό;

     
  • At Οκτωβρίου 27, 2006 2:51 π.μ., Blogger rednet69 (georgia m.) said…

    Tο ερώτημά σου,Αndy,μάλλον απαιτεί κανονικό εμαιλ κι όχι μια λιτή απάντηση από εδώ.Για να μην σου τρώω λοιπόν από εδώ χώρο,θα σου στείλω ένα εμαιλ.
    Πάντως είμαι η Γεωργία και είμαι καλά!(όπως θα λέγαμε αν ανήκαμε στους οποιουσδήποτε "Ανώνυμους"!)

     
  • At Οκτωβρίου 27, 2006 10:39 π.μ., Blogger aspasia said…

    Caro Andy,
    ormai dovresti sapere che non sono sicura di niente. Non so se questo ti tranquillizza o ti provoca ansieta'. Chissa' che il prossimo trasloco non sia in un'altra citta' in un altro Paese...con un altro...traslocare e' sinonimo di cambiare luogo e come sai bene non ho niente in contrario al cambiare luogo di tanto in tanto. Adoro i cambiamenti, gli sconvologimenti e anche le rivoluzioni. Non ho paura di perdermi. Everybody moves, don't forget it! Che sia Democrito o Died Pretty a dirlo non fa differenza. Spero tu non abbia fretta di traslocare per sistemare gli animali!!!?!!

     
  • At Οκτωβρίου 27, 2006 5:01 μ.μ., Blogger xenia said…

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • At Οκτωβρίου 27, 2006 5:05 μ.μ., Blogger xenia said…

    Καλή μετακόμιση, μάλλον έχει ήδη ολοκληρωθεί, οπότε καλή διαμονή και καλορίζικο το νέο σας σπίτι!!!

    Δεν σου πάει να πετάξεις τους παλιούς σου δίσκους... Λογικό είναι. Άρχισε να τους ακούς αποσπασματικά, όποιους νομίζεις, όποιους περισσότερο κινδυνεύουν να ξεχαστούν, λίγο-λίγο, όποτε προλαβαίνεις, λίγο πριν κοιμηθείς... παρέα με την μπέμπα... και ό,τι σου ψιθυρίσει στο τέλος η μπέμπα, αυτό να κάνεις...:-)))

    Θα σε συμβουλέψει σωστά...
    Αν και, εδώ που τα λέμε, αν μπείς σ' αυτή την διαδικασία (και εννοώ μαζί με το μωρό), μπορεί να διαπιστώσεις κάποια νέα, άλλα, επιπρόσθετα (συναισθηματικά) δεσίματα και ίσως το έργο να γίνει έτσι δυσκολότερο...

    Να σας ζήσει κιόλας!!! Είναι μια κούκλα!!! (δεν είχα δώσει τις ευχές μου σε προηγούμενο post).

    Ξένια.

     
  • At Οκτωβρίου 27, 2006 6:28 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    @rednet69,
    μήνυμα ελήφθη, over.


    @aspasia,
    Chissa? Veramente...
    Io non sono molto veloce in cambiamenti, ma se decido una cosa, dopo lo faro.


    @xenia,
    Κλασικά παλιά, καινούργια, πιο δεύτερα, αλλά αγαπημένα παλιά, άγνωστα παλιά...

    Άστα, δεν σώνομαι με τίποτα.

    Τώρα που είπα άγνωστα παλιά, θυμήθηκα ένα δίσκο του '72 που άκουσα πρόσφατα από ένα γκρουπ που δεν είχα ακούσει ούτε σαν όνομα, τους Cane and able.

    Εξαιρετικοί!

    Αποδεικνύουν για πολλοστή φορά ότι ποτέ δεν θα μαθαίνει κανείς όλα...

    Ευχαριστώ και για τις θερμές ευχές σου.

     
  • At Οκτωβρίου 28, 2006 10:18 μ.μ., Blogger harrygreco said…

    Αν πας εκθεση ΙΧ,βαλε ποστ να βγαλουμε τ' απωθημενα μας...

     
  • At Οκτωβρίου 28, 2006 11:55 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    Δεν με βλέπω να τα καταφέρνω, αν και πηγαίνω σταθερά τα τελευταία 10 χρόνια.

    Βλέπεις, είναι η εβδομάδα της μετακόμισης, γράφω ανάμεσα από κούτες, στοίβες και σκόνη.

    Το μήνυμά σου, πάντως, ελήφθη.

     
  • At Οκτωβρίου 29, 2006 12:01 π.μ., Blogger harrygreco said…

    Πηγαινε μπαμ μπαμ,να κανεις & μια βολτα στο παλιο διαδρομο προσγειωσης...

     
  • At Οκτωβρίου 29, 2006 12:55 π.μ., Blogger BadlyDrawnBoy said…

    Η μετακόμιση κάνει κακό στους μύες!

     
  • At Οκτωβρίου 29, 2006 1:46 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    @harry,
    μα, η πίστα δεν είναι off-road?

    Μη μου πεις ότι έχει ασφάλτινη;


    @bdb,
    κακό ή καλό;

     
  • At Οκτωβρίου 29, 2006 3:14 π.μ., Blogger harrygreco said…

    Στο παλιο αεροδρομιο,στο...Χασανι !

     
  • At Οκτωβρίου 29, 2006 4:12 π.μ., Blogger Reactor69 said…

    @Andy,

    Οποτε πηγαίνω σε έκθεση, αυτοκινήτων ή μοτοσυκλετών, σκέφτομαι ύστερα όλα εκείνα τα μοντέλα, τα "μωρά και τα "θεριά" που δεν θα μπορέσω ποτέ μου να οδηγήσω. Κι αν κρίνω από το πορτοφόλι μου,θα είναι πάαααρα πολλά...

    Υ.Γ: Αν σε πρόλαβα, προτείνω να την αποφύγεις. Εγώ πάντως αυτό θα κάνω. Πέρσι που η έκθεση είχε μόνο τέσσερα-πέντε νέα αυτοκίνητα από πρόπερσι, είπα: Κάθε τριετία, άντε διετία. Το tuning show "είπε" περισσότερα. Δυστυχώς δεν πήγα Αρένα.

     
  • At Οκτωβρίου 29, 2006 11:37 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    Άντε, με ψήσατε, θα πάω.
    Παρότι η "καλή" έκθεση είναι την μεθεπόμενη εβδομάδα στο Helexpo στο Μαρούσι.


    harry,
    τι είναι το χασάνι; δεν το ΄πιασα.

    Reactor,
    ούτε η δική μου τσέπη αντέχει, αλλά τα έχω καταφέρει κι έχω οδηγήσει Ferrari, Porsche και άλλα τέρατα.

    Αρκεί να το θελήσεις πολύ...

     
  • At Οκτωβρίου 29, 2006 2:19 μ.μ., Blogger harrygreco said…

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • At Οκτωβρίου 29, 2006 2:51 μ.μ., Blogger harrygreco said…

    Χασανι,το αληθινο ονομα της συνοικιας " Ελληνικο ",οπου & το παλιο αεροδρομιο.

     
  • At Οκτωβρίου 29, 2006 5:00 μ.μ., Blogger giant13 said…

    Andy, θα ανταμειφθείς από την κούραση της μετακόμισης με την διαμονή σου στην νέα γειτονιά. Σήμερα το πρωί μπροστά στον Λ. Πύργο είχαν συγκέντρωση μέλη κάποιας λέσχης AUDI, όχι σπουδαία πράγματα, ούτε καν "φτιαγμένα", κατι τεσσάρια και κανά δυό ΤΤ.Ηταν όμως όλοι τους χαρούμενοι, κεφάτοι, τα πρόσωπα έλαμπαν.

     
  • At Οκτωβρίου 29, 2006 10:37 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    @harry,

    Δεν ήξερα ότι το λένε έτσι το ελληνικό, γηράσκω...

    Πήγα έκθεση. Μούφα.
    Κάθε χρόνο και χειρότερα.

    Πολύ λίγα νέα μοντέλα, καθόλου πρωτότυπα, ελάχιστα σούπερκαρ.

    Θετική έκπληξη το Skoda Roomster.

    @giant13,
    thanx για το κουράγιο.
    Μην ψήνεσαι με τα Audi, είχα κάποτε και δεν ήμουν καθόλου ευχαριστημένος.

     
  • At Οκτωβρίου 29, 2006 11:36 μ.μ., Blogger harrygreco said…

    Ετσι μετονομασαν το Χασανι,για να παραστησουν τους αρχαιους...Το πιο σπαστικο ειναι τα κλειδωμενα ακριβα αυτοκ. & η κουβεντα " περαστε απο την εκθεση " . Σου ζητουν δηλ. να γινεις υποκριτης,να παιξεις θεατρο οτι εχεις 150χιλ για αυτοκ. & να εμφανιστεις στο μαγαζι τους με υφος...Ρ*υσσοπουλου...Για Ψ/κωσταινα δεν ειναι & ασχημη η εκθεση. Ιδεολογικα μιλωντας,ολη η βιομηχανια αυτοκ. ειναι σε λαθος βαση. Τα μικρα ΙΧ επρεπε να ΄ναι σε μεγεθος Αβενσις,τα μεσαια Σκοντα Σουπερμπ & τα μεγαλα...Λινκολν Ταουν Καρ Λ.Υπαρχουν 4 μεγεθη κλ*ασομπανιερων,τα Σουπερμινι ,Α,Β & C που δεν θα πρεπε να παραγονται...

     
  • At Οκτωβρίου 29, 2006 11:59 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    Για την έκθεση αυτ/κου είσαι επιεικής, διότι μάλλον δεν έχεις πάει σε έκθεση Γενεύης, Φρανκφούρτης, Παρισιού κλπ.

    Έχεις πολύ αμερικάνικα γούστα (και στα αυτοκίνητα), αλλά τράκαρες με κάποιον που του αρέσουν τα μικρά!

    Κρατήσου, θα κάνω autopost.

     
  • At Οκτωβρίου 30, 2006 12:03 π.μ., Blogger resident said…

    andy dufresne said...
    Μην ψήνεσαι με τα Audi, είχα κάποτε και δεν ήμουν καθόλου ευχαριστημένος.

    Ωx!γιατί?

     
  • At Οκτωβρίου 30, 2006 12:22 π.μ., Blogger harrygreco said…

    Οντως,δεν εχω παει σε εκθεσεις εξωτερικου.

     
  • At Οκτωβρίου 30, 2006 12:22 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    Πω, πω ασυγκράτητοι είσαστε...

    Λοιπόν, το Audi είχε αφενός πολλά τεχνικά προβλήματα, αφεταίρου κακό value for money στο σέρβις (αντιπροσωπεία).

    Eπίσης, θεωρώ, ότι η οδηγική απόλαυση που προσέφερε είναι πολύ στείρα, δεν ήταν πραγματικά σπορ.

    Επειδή το πρώτο μου κριτήριο είναι ο σπορ χαρακτήρας, αυτό ήταν το τελειωτικό χτύπημα...

     
  • At Οκτωβρίου 31, 2006 1:36 π.μ., Blogger harrygreco said…

    Με τα Εμινεμ παρασυρθηκα & εκανα 13 σχολια. Ειναι μπλογκοδιωχτης,θα τα κατεβασω σε 2.

     
  • At Οκτωβρίου 31, 2006 3:04 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    Τι σε ΄πιασε απόψε, overblogging crisis?

    Εδώ μπαίνουν καμιά 50αριά άνθρωποι κέθ μέρα όλοι κι όλοι, μην αγχώνεσαι.

    Στου ΝΔ να φρενάρεις.

     
  • At Οκτωβρίου 31, 2006 10:33 π.μ., Anonymous gitsaki said…

    Εύχομαι το νέο σας σπίτι να στεγάσει όμορφες στιγμές και εσείς να το χαρείτε με εκείνους που σας είναι πολύτιμοι!

     
  • At Οκτωβρίου 31, 2006 10:42 π.μ., Blogger harrygreco said…

    Delirium bloggens...

     
  • At Οκτωβρίου 31, 2006 7:27 μ.μ., Blogger Filomila said…

    Στο φαντασιακό και φα-ντα-στι-κό μου σπίτι δύο είναι τα αγαπημένα μου δωμάτια (άντε καλά τρία, αλλά τα δύο έχουν άμεση σχέση με το post..και όχι μην πάει ο νους στο πονηρό, αν δεν είναι ήδη εκεί δηλαδή οπότε καλύτερα να φύγει!): το δωμάτιο της Μουσικής και το δωμάτιο του Βιβλίου (πώς λέμε Φεστιβάλ Βιβλίου?!?) με αυτήν τη σειρά αξιολογικά.

    Στο πρώτο έχω CDοθήκες από πάνω μέεεεχρι κάτω, special place για τους δίσκους (ok...δεν είναι δικοί μου λοιπόν, αλλά πλέον εγώ τους ακούω.. Θέλω να ευχαριστήσω τη μαμά μου, τον μπαμπά μου και τον σκηνοθέτη μου!) και ΟΛΑ μου τα μουσικά όργανα (ναι και το πιάνο μαμά, με ζάλισες τόσα χρόνια να το πάρω από το σαλόνι!). Α-πί-θα-νο μέρος! Έχω ήδη σκεφτεί και πώς θα φτιάξω βιτρίνες με fusing για κάποια όργανα.. Αχ!

    Στο δεύτερο, βιβλία από κάτω μέεεεεχρι πάνω! Τίγκα στο βιβλίο! Και ωραίο μεγάλο γραφείο και μαξιλάρες και αφράτο χαλί....
    Τώρα που το σκέφτομαι το φαντασιακό-φανταστικό μου σπίτι ίσως να ‘ναι καλύτερα να μην το ζήσω....προβλέπεται να μετατρέπομαι σε ακοινώνητο πλάσμα!

    Όλα αυτά απλά για να πω ότι, προς το παρόν, με πιάνει αναφυλαξία στη σκέψη να πετάξω βιβλία και μουσική.. Πρόσφατα ανακαινίζαμε το χώρο εργασίας της μητέρας μου και έφτασα να αναταξινομώ τα αγαπημένα μου... παιδικά βιβλία...ανίατη η κατάσταση! :))

    Και τελειώνω (θα μετρήσω και τις λεξούλες και αν έχω περάσει τις 300 – που δε νομίζω – θα...μου τις αφαιρέσω από το σχόλιο στο επόμενο post!) λέγοντας ότι πέρα από όλα τα πρακτικά ζητήματα που προκύπτουν στις μετακομίσεις, αλλά και τους «συναισθηματικούς» αποχωρισμούς, στο άκουσμα-διάβασμα της μετακόμισης εμένα μου έρχεται στο μυαλό - ..πώς να το πω.. - η αλλαγή, η αναθεώρηση ιδεών, πιστεύω, αξιών, συναισθημάτων......μπα δεν μπορώ να το αποδώσω. Να, να φεύγει το μυαλό, να εξελίσσεσαι εσύ, να ωριμάζεις, να σε μαθαίνεις καλύτερα, να γίνεσαι περισσότερο εσύ.. (τελικά το διάβασμα με έχει πειράξει..).
    Ίσως κάποια άλλη φορά που αριστερό και δεξί ημισφαίριο θα κάνουν καλύτερη επαφή, μια και που το corpus locum μου (μεσολόβιο) αρχίζει να τις καίει τις φλάντζες...


    PS: Το τρίτο δωμάτιο ήταν το δωμάτιο του Παιχνιδιού, για να παίζω εγώ κι ΟΤΑΝ με το καλό..με τα παιδιά μου. Για να σου φύγει η απορία! :)

     
  • At Οκτωβρίου 31, 2006 7:31 μ.μ., Blogger Filomila said…

    Μείον 61 λεξούλες στο επόμενο post...! ;)

    *************

    Και παραλίγο να το ξεχάσω (τς τς τς): ΓΕΜΑΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΑΓΚΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΤΟ ΝΕΟ ΣΠΙΤΙΚΟ ΣΑΣ!!

     
  • At Οκτωβρίου 31, 2006 10:52 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    @gitsaki,
    ευχαριστούμε θερμά για τις θερμές ευχές σας.

    Καλωσήλθατε στη μπλογκόσφαιρα.


    @filomila,
    ευχαριστώ πολύ καλή μου, για τις ευχές και το πολύ όμορφο σχόλιό σου.

    Σίφουνας είσαι ή μάλλον φαντομάς.
    Εξαφανίζεσαι για ένα διάστημα και όταν εμφανίζεσαι... σαρώνεις!

    Ξέρεις, εμένα μ' αρέσει να τα έχω στο ίδιο δωμάτιο τα βιβλία και τους δίσκους.

    Πονάν τα χέρια μου και η μέσα μου απ' το κουβάλημα, αλλά είναι γλυκιά η κούραση.
    Είναι μια νέα αρχή η μετακόμιση.

    Να περνάς καλά.`

     

Δημοσίευση σχολίου

<< Home