andy dufresne

λιτό και τεμπέλικο ιστολόγιο ασήμαντων πραγμάτων

Παρασκευή, Αυγούστου 25, 2006

O Μαγικός Κήπος


Γεννήθηκα με άγχος.

Ή έστω, έχω άγχος από τότε που με θυμάμαι.

Όχι, δεν ήξερα τότε πως το λένε.

Αλλά το σφίξιμο στο στομάχι ήταν το ίδιο…

Ίσως όλα ξεκίνησαν από το σχολικό που ερχόταν να με πάρει το πρωί στις 7.00. Ήταν το πρώτο νηπιαγωγείο – είχα χάσει χρόνο, πήγα και δεύτερο.

Μπορεί να ’ταν αυστηρός ο οδηγός του σχολικού, μπορεί το αίσθημα ευθύνης μου να μην τους καθυστερήσω, δε θυμάμαι πια.

Η ουσία είναι ότι κάθε πρωί, τεσσάρω χρονώ, ξεκινούσα τη μέρα μου μ’ εμετό. Όλο το χρόνο κράτησ’ αυτό.

Την επόμενη χρονιά, ξαναπήγα νηπιαγωγείο, όχι όμως με σχολικό αυτή τη φορά. Τώρα πήγαινα στη γειτονιά, περπατώντας κάθε πρωί με τη μαμά μου (τότε ήταν ακόμα μαμά, πολύ αργότερα έγινε μάνα…)

To πρόβλημα δεν έλεγε να με ξεχάσει, ώσπου η λύση βρέθηκε στο Μαγικό Κήπο.

Στο δρόμο μεταξύ σπιτιού και νηπιαγωγείου υπήρχε ένας μεγάάάάάλος κήπος μυστηριώδης. Περιβαλλόταν από ένα ασβεστωμένο τοίχο τόσο ψηλό που όσο και να πηδούσα δεν μπορούσα να δω τι είχε μέσα.

Άλλωστε, ήταν πολύ επικίνδυνο να κοιτάω μέσα, αν μας έβλεπε η Μάγισσα, ποιος ξέρει τι μάγια θα μας έκανε!

Μια φορά μόνο, θυμάμαι, με σήκωσε η μαμά μου στα χέρια της και είδα τι είχε μέσα. Ήταν γεμάτος δέντρα και θάμνους. Τίποτα δεν έδειχνε ότι ήταν μαγικός.

Όμως, κάποιος είχε μαρτυρήσει στη μαμά μου ότι μέσα στο μαγικό κήπο υπήρχε ένα μαγικό βότανο που μπορούσε να με κάνει καλά.

Κάθε πρωί, η μαμά μου πλησίαζε προσεκτικά κι έκοβε ένα κλαρί απ’ το μαγικό βότανο, μου το ’βαζε στη μύτη και μόλις το μύριζα, γινόμουν με μιας καλά!

Φαίνεται ότι τότε, ευτυχώς, δεν γνώριζα τι είναι αυθυποβολή, ούτε placebo, αλλά κάθε φορά που μυρίζω δενδρολίβανο

το θυμάμαι…

Το κείμενο αυτό παρουσιάστηκε στις 21/8/2006 στο blog του Σταύρου Κατσαρή, στα πλαίσια του αφιερώματος στα λουλούδια και στα φυτά. Αν θέλετε να διαβάσετε τα σχόλια ή ν' αφήσετε το δικό σας σχόλιο, μπορείτε να το κάνετε ΕΔΩ.

12 Comments:

  • At Αυγούστου 26, 2006 1:26 π.μ., Blogger Composition Doll said…

    Τρυφερότατο!!

    Η μπουλούνα σας τι κάνει??

     
  • At Αυγούστου 26, 2006 12:38 μ.μ., Blogger a flock of seagulls said…

    Andy,

    Μας ταξίδεψες...

    Και το ταξίδι ήταν πολύ γλυκό, πίσω στις παιδικές μας αναμνήσεις, γεμάτο χρώματα, εικόνες και πολύ νοσταλγία...

    Να'σαι καλά!!

     
  • At Αυγούστου 27, 2006 12:31 μ.μ., Blogger candyblue said…

    Καμία φορά οι λίμνες των ματιών μετατρέπονται σε φουρτουνιασμένες θάλασσες που ξοδεύουν το αλάτι στο δέρμα.

    Με συγκίνησες...
    Είναι και η μικρή σου που περιμένει να μυρίσει το ανθάκι της νέας ζωής και όλα όσα γράφεις πια θα είναι πιο δυνατά. Θα έρχονται όλα τα κοιμισμένα πάνω στις βλεφαρίδες των ματιών του παιδιού σου και θα σε κάνουν να ξαναζείς το τότε που ίσως να σου μοιάζει πολύ με το τώρα…

    Άντε, καλημέρα σας!

     
  • At Αυγούστου 27, 2006 2:02 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    @cd,
    η μπουλούνα ομορφαίνει.
    Θα μου πείτε, πως είναι δυνατόν να ομορφαίνει η απόλυτη ομορφιά;
    Κι όμως, καμιά φορά, το αδύνατον είναι δυνατόν!

    @a flock of seagulls,
    χαίρομαι που η ιστοριούλα μου κατάφερε να σε ταξιδέψει.
    Τη θυμήθηκα χάρις στο αφιέρωμα του Σταύρου Κατσαρή και εν αναμονή της άφιξης της μπαμπίνας μας.

    @candyblue,
    εσύ με συγκινείς με τα λόγια σου.

    Ναι, έχεις δίκιο,
    που με χάνω που με βρίσκω,
    όλο στις παιδικές μου αναμνήσεις τριγυρίζω
    αυτές τις μέρες.

     
  • At Αυγούστου 27, 2006 11:56 μ.μ., Blogger Nikos Dimou said…

    α! γιαυτό μου αρέσει το δεντρολίβανο... αλλά έπρεπε να μου ζητήσεις να στο φωτογραφίσω - έχουμε πολύ στα Κιούρκα.

     
  • At Αυγούστου 28, 2006 12:05 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    Dear don,

    never is too late.

     
  • At Αυγούστου 28, 2006 2:18 π.μ., Blogger mariosp said…

    Αντυ, έχεις απογειωθεί! Σε κοιτάω, καρφωμένος στη γη: είσαι ήδη μια τόση δα κουκιδίτσα στον δικό μου ουρανό...

     
  • At Αυγούστου 29, 2006 7:32 μ.μ., Blogger scalidi said…

    πολύ όμρφο κείμενο. όσο για το δεντρολίβανο που λέτε, βρίσκει άφθονο κανείς και στον περίπατό του στη Διονυσίου Αεροπαγίτου. Έμεινα έκπληκτη την πρώτη φορά που πέρασα και το ανακάλυψα. Η γιαγιά μου το έβαζε στο "σαβόρι" μια σάλτσα κόκκινη για ψάρια. Φιλιά στο μωρό σας

     
  • At Αυγούστου 30, 2006 2:47 μ.μ., Anonymous mpampakis said…

    Τι όμορφο κείμενο! Τι υπέροχη μαμά!!!

    (φυσικά, δεντρολίβανο δεν πάει μόνο στο σαβόρο, πάει καταπληκτικά και σε χοιρινό στο φούρνο γιαμγιαμ, το κατέστρεψα το ποστ χεχεχε)

     
  • At Αυγούστου 31, 2006 2:30 π.μ., Blogger Artanis said…

    Άντυυυυυυυ!

    Τι κάνεις, χαζομπαμπά του διαδικτύου;;;;

    Τι κάνει η μαπμπίνα σας;

    Τα έχεις δει όλα ή βαστάς ακόμη;

    Η πρώτη εβδομάδα στο σπίτι;;;

    Όπως κατάλαβες, δεκάρα δεν δίνουμε για το δεντρολίβανο και για σένα, θέλουμε ανταποκρίσεις από ΜΠΑΜΠΙΝΑΑΑΑΑΑ...

    (Καλά, το ποστ εκτροχιάστηκε παντελώς!)

     
  • At Αυγούστου 31, 2006 7:48 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    @mariosp,
    δεν με έχεις συνηθίσει σε υπερβολές...

    @scalidi,
    σ' ευχαριστώ αγαπητή μου Σταυρούλα.
    Κι εγώ με το δενδρολίβανο έχω καλή σχέση, ακόμα και στην κουζίνα - ίσως όχι τυχαία.

    @mpampakis,
    χαίρομαι που το λες, εγώ δεν έχω το "δικαίωμα"...

    Συμφωνούμε και στην γαστρονομική σου πρόταση.


    @artanis,
    καλή μου artanis,
    εξακολουθώ να είμαι ερωτευμένος, κουρασμένος αλλά ευτυχισμένος.

    Η μπαμπίνα χαίρει άκρας υγείας, αρχίσαμε να κοιμόμαστε λίγο, το κλάμα αυξήθηκε ελαφρώς, το άγχος αλλάζει μορφή.

    Να σου πω όλη την αλήθεια, ούτε γω δίνω δεκάρα για το δενδρολίβανο, μπλογκάρω για λόγους "ισοσθένειας", μην το πνίξουμε το παιδί...

    Δεν σκοπεύω να στέλνω ανταποκρίσεις για μπαμπίνα.

    Ήδη αισθάνομαι λίγο περίεργα με τη "δημοσιότητα".

    Άσε που δεν έχουμε ρωτήσει και την ίδια...

     
  • At Σεπτεμβρίου 01, 2006 3:50 μ.μ., Blogger scalidi said…

    ναι, προστατέψτε το παιδί από "δημοσιότητες" και αηδίες...μέχρι εδώ καλές ήταν οι αναφορές, τώρα ας σιωπήσετε για το καλό της και το δικό σας. Μας φτάνει η ζωή και η ελπίδα που μοιραστήκατε μαζί μας

     

Δημοσίευση σχολίου

<< Home