andy dufresne

λιτό και τεμπέλικο ιστολόγιο ασήμαντων πραγμάτων

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 09, 2006

Ένα πρόβλημα για κάθε λύση



Το πρόβλημα δεν ήταν ότι κάναμε παιδί.
To πρόβλημα ήταν ότι (α) η μητέρα δεν είναι ελληνίδα και (β) δεν είμαστε παντρεμένοι.

Μία παρέκκλιση άντε και να την αντέξει το ελληνικό δημόσιο, δύο πάνε πολλές…

Μου άρεσε που υπήρχε Ληξιαρχείο μέσα στο μαιευτήριο, μου φάνηκε βολικό, πίστεψα ότι δεν θα χρειαζόταν να ταλαιπωρηθώ για να δηλώσω το παιδί…

Η πρώτη επίσκεψη ήταν για να δω τι χρειάζεται για να δηλώσουμε το νεογέννητο βλαστάρι μας.

Υπήρχαν τρία κολλημένα Α4 στο τζάμι του Ληξιαρχείου.

Το ένα έλεγε «Απαγορεύεται το κάπνισμα».
Αρχικά μου φάνηκε περίεργο, με την έννοια του περιττού (ποιος καπνίζει μέσα σε μαιευτήριο;), αλλά μετά σκέφθηκα, στην Ελλάδα είμαστε…

Μετά πρόσεξα ότι το χαρτί δεν έγραφε «εξαιρούνται οι υπάλληλοι του Ληξιαρχείου», οπότε, το γεγονός ότι οι δύο στους τρεις υπαλλήλους κάπνιζαν, το εξέλαβα ως στοιχείο προοικονομίας για το ότι δεν θα ίσχυαν ακριβώς αυτά που έγραφαν και τα άλλα χαρτιά…

Το δεύτερο χαρτί έλεγε:

Ώρες λειτουργίας: Δευτ, Τρ, Πεμ, Παρ, Σαβ 9.00 – 13.00, Τετ 14.00 – 18.00

Άθροισα τις ώρες, λίγες μου φάνηκαν. Σκέφθηκα, θα δουλεύουν και ώρες κλειστές στο κοινό, ας μην τους κακολογήσω.

Το τρίτο χαρτί έλεγε:

(α) Αν είσαστε παντρεμένοι χρειάζεται αυτό κι αυτό… δεν μ’ ενδιέφερε.
(β) Αν δεν είσαστε παντρεμένοι χρειάζεται Ταυτότητα και φωτοτυπία της ταυτότητας της μητέρας.


Στη δεύτερη επίσκεψη ο κακός οιωνός ήταν ένας Γερμανός μπαμπάς που είχε "καταλάβει" το ένα απ’ τα τρία γραφεία - ήταν εκεί πριν φθάσω εγώ και δεν είχε φύγει, όταν εγώ έφυγα.

Δεν καταλαβαίνω Γερμανικά, αλλά μου φάνηκε πάρα πολύ θυμωμένος. Όταν δεν μονολογούσε στα Γερμανικά, μιλούσε Αγγλικά και προσπαθούσε να καταλάβει τη γλώσσα που του μίλαγε η υπάλληλος (έμοιαζε με Αγγλικά).

Ήταν σε απόγνωση, τον λυπήθηκα, υπέθεσα ότι πληρώνει ψυχολογικές αποζημιώσεις για τα θύματα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Πήγα προετοιμασμένος με όλα τα απαραίτητα έγγραφα αλλά και με την αίσθηση ότι θα μου ζήταγαν κάποιο έγγραφο παραπάνω, ότι κάπου θα κόλλαγε η ιστορία.

-- Χρειάζεται κάποιο έγγραφο που να λέει ότι η σύντροφός σας είναι διαζευγμένη.
-- Και γιατί δεν το γράφετε στο χαρτί που έχετε έξω και μας παιδεύετε;
-- Εεεε, δεν το γράφουμε, έξω γράφουμε τα βασικά... Α, ναι, να μην το ξεχάσω: επειδή είναι ξένη χρειάζεται και επίσημη μετάφραση.




Την τρίτη φορά έφταιγα ξεκάθαρα εγώ.

Αφού είχα δει ότι συνήθως έχει ουρά 10-15 μαντράχαλους, γιατί πήγα στις 12.15 αφού κλείνουν στις 13.00;
Κι αφού πήγα, γιατί δεν έφυγα, όταν κατάλαβα ότι όταν έρθει η σειρά μου θα είναι 13.04;
Έπρεπε να προβλέψω ότι δεν θα συγκινηθούν από το γεγονός ότι περίμενα στην ουρά για τρία τέταρτα.

Την τέταρτη φορά πήγα με σιγουριά ότι θα ήταν και η τελευταία. Αιθανόμουν σαν καραβανάς στο στρατό. Είχα περιμένει τόσες ώρες έξω απ’ αυτό το Ληξιαρχείο, που το αισθανόμουνα σαν δικό μου, το πονούσα.
Αν περνούσε η καθαρίστρια, θα της υποδείκνυα σε ποια σημεία να καθαρίσει...

Όπως περίμενα στη σειρά δωδέκατος, ενδέκατος, δέκατος,
προσπαθούσα να υπολογίσω σε ποιον από τους τρεις υπαλλήλους του Ληξιαρχείου θα πέσω.
Παρακαλούσα να μην πέσω σ’ αυτήν που κάπνιζε στριφτά,
γιατί καθυστερούσε λόγω στρίψιματος, αλλά και γιατί μίλαγε ασταμάτητα στο κινητό (συνήθως την έπαιρναν, αλλά τηλεφωνούσε κι εκείνη, όσο οι δεκάδες χαζομπαμπάδες περιμέναμε στην ουρά). Μάθαμε όλα τα νέα της οικογενείας της, της καλύτερής της φίλης, μιας άλλης φίλης της, λιγότερο καλής.

Δυστυχώς έπεσα στην στριφτοπολυλογού.

Όταν άκουσα ότι το χαρτί, που τόσο με είχε παιδέψει να αποκτήσω, δεν ήταν σωστό, κατέρρευσα.

-- Μα, κύριε μου, δεν γράφει την ημερομηνία του διαζυγίου.
-- Και είναι απαραίτητο να το γράφει;
-- Βεβαίως, διότι αν χώρισε την προηγούμενη εβδομάδα;
-- Σωστά,
σκέφθηκα, έχει δίκιο η θεριακλού.
Και γιατί δεν μου το 'πατε την προηγούμενη φορά ότι χρειάζεται και η ημερομηνία;
-- Εεεεε, αυτό είναι αυτονόητο.


Όταν άκουσα τη λέξη «αυτονόητο», μου ’ρθε μία σκοτοδίνη, ένα σύννεφο θυμού θόλωσε το οπτικό μου πεδίο, χλιμίντρισα και ξερουθούνιασα. Θυμήθηκα τη μπαμπίνα μου και είπα, άντε, ’ντάξει, δεν πειράζει, παμ’ παρακάτω.


Την πέμπτη φορά, όταν ήρθε η σειρά μου, με χαιρέτησαν και οι τρεις υπάλληλοι – είχαμε γίνει φιλαράκια πια. Με είχαν δει και οι τρεις, όση ώρα περίμενα στην ουρά και τους είχα δει ότι με είχαν δει. Διασταυρώθηκαν τα βλέμματά μας και ανταλλάξαμε ένα νεύμα που το εξέλαβα ως «έλα, υπομονή, τελειώνεις».

Ήρθε κάποτε η σειρά μου, παρέδωσα το πολύτιμο πακέτο στην υπάλληλο, η οποία αφού το μελέτησε προσεκτικά μου λέει:

-- Όλα τα χαρτιά είναι εντάξει, αλλά...
-- Τι αλλά; Δεν υπάρχει αλλά! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΑΑΑΑ,
αλάλαζα.
-- Πρέπει να έλθει η σύντροφός σας να κάνει την κατάθεση.
-- Έχω ήδη έλθει τέσσερις φορές, τις τρεις τελευταίες μόνος, χωρίς τη σύντροφό μου – δεν μπορούσατε να μου το πείτε;;;


Με το αίμα στο κεφάλι, αισθάνθηκα ότι με εμπαίζουν.
Δεν πίστευα πια ότι είναι τεμπελιά, αδιαφορία, έλλειψη επαγγελματισμού, έλλειψη σεβασμού, έλλειψη παιδείας ή όπως θέλετε πέστε το. Πίστευα ότι έχουν προσωπικά μαζί μου.

Όταν το αίμα κατέβηκε απ’ το κεφάλι, θυμήθηκα τον Πάσχο Μανδραβέλη που θυμήθηκε τι είχε πει κάποτε ο λόρδος Σάμιουελ και παρηγορήθηκα λιγάκι: «Δημόσιος υπάλληλος είναι εκείνος που έχει ένα πρόβλημα για κάθε λύση».



Όταν η σύντροφός μου επιστρέφοντας από την έκτη επίσκεψη στο Ληξιαρχείο για να καταθέσει τα χαρτιά (χρειάστηκε και έβδομη για να πάρουμε το πιστοποιητικό στα χέρια) μου διαμαρτυρήθηκε για ποιο λόγο τη ρώτησαν ποιο είναι το θρήσκευμά της κι όταν εκείνη απάντησε «τι σχέση έχει αυτό με το παιδί;» , αυτοί απάντησαν «α, εντάξει... άθεη» δε βρήκα το κουράγιο ν’ απαντήσω…

___________________________________________________________

Υ. Γ. Νίκου Δήμου: Ο μεγαλοπρεπής γραφειοκράτης που υπογράφει και το ακατανόητο έγγραφο με τις τεράστιες υπογραφές και σφραγίδες είναι έργα του Saul Steinberg. H τελική γελοιογραφία του Κώστα Μητρόπουλου.


Το κείμενο αυτό φιλοξενήθηκε στο
doncat στις 29/7/2006. Η εικονογράφηση έγινε από τον Νίκο Δήμου. Τα σχόλια των επισκεπτών του doncat μπορείτε να τα βρείτε ΕΔΩ, όπου και, αν θέλετε, μπορείτε να αφήσετε και το δικό σας σχόλιο.

6 Comments:

  • At Σεπτεμβρίου 09, 2006 8:28 π.μ., Blogger Stavros Katsaris said…

    Καλημέρα Andy,
    το σημερινό ποστ έρχεται και μας προσγειώνει στην πραγματικότητα!
    Το προηγούμενο ποστ που ήταν αφιερωμένο στην Εθνική ομμάδα είναι απλώς μια εξαίρεση στον κανόνα.
    Μια από τα ίδια τράβηξα και τραβάω ακόμη με το ΤΕΒΕ.
    Και δυστυχώς κάθε φορά που επιτυχίες σαν αυτή της Ελληνικής ομμάδας αναφέρονται ως θαύμα!
    Κρίμα!
    Θα προτιμούσα να είχαμε βγει τελευταίοι στο παγκόσμιο πρωτάθλημα και να είχαμε ανθρώπινες υπηρεσίες, καλύτερα νοσοκομεία, καλύτερα σχολεία.

     
  • At Σεπτεμβρίου 09, 2006 9:59 π.μ., Blogger ikd said…

    Andy,

    Κάποιος μου είπε περιμένοντας στην ουρά μιας δημόσιας υπηρεσίας;

    Η γραφειοκρατία δεν είναι μέσο, είναι αυτοσκοπός.

    . & -

    Ι.

     
  • At Σεπτεμβρίου 09, 2006 6:09 μ.μ., Blogger numb_jg said…

    Andy καλησπέρα.
    Όταν είχε δημοσιευτεί αυτό το κείμενο στο doncat είχα γράψει ένα πολύ μικρό σχόλιο, στο οποίο έλεγα ότι μοναδική λύση στο πρόβλημα θα έδινε η κατάργηση της μονιμότητας των δημοίων υπαλλήλων. Αυτό υποστηρίζω και σήμερα.
    Είχα διαβάσει πριν από 1 χρόνο περίπου σε μια εφημερίδα( δε θυμάμαι ούτε την εφημερίδα ούτε ημερομηνία δυστυχώς) τα αποτελέσματα μιας δημοσκόπησης για το θέμα της άρσης της μονιμότητας. Αν θυμάμαι καλά ένα ποσοστό της τάξης του 55% υποστήριζε ότι πρέπει επιτέλους να αρθεί. Αν σκεφτούμε ότι οι πολιτικοί παίρνουν υπόψη τους τις δημοσκοπήσεις ( ή μάλλον μόνο αυτές παίρνουν υπόψην τους και τίποτα άλλο), τότε μάλλον οφείλουμε να έχουμε ελπίδες.
    Οι περισσότεροι από εμάς θα μπορούσαμε να λέμε πολλές ιστορίες γραφειοκρατικής τρέλας. Μπορείς εύκολα να καταλάβεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου από τον τρόπο που χειρίζεται την έστω μικρή εξουσία που του δίνεται. Kαι όταν μια μικρή θεσούλα εξουσίας στο δημόσιο προσφέρει ασφάλεια, τότε επέρχονται και η αλαζονία και η πλαδαρότητα. Γιατί οι απλοί πολίτες να είμαστε τα θύματα; Genug!!!!

     
  • At Σεπτεμβρίου 12, 2006 2:06 π.μ., Blogger candyblue said…

    O Kάφκα θα ήταν πολύ ευχαριστημένος αν ζούσε.

    Θα πέρναγε πολλές ώρες μαζί σου παίρνοντας ιδέες για το επόμενο βιβλίο του.

    Στο blog μου έχω παραμύθι για την κόρη
    αλλά και για σένα.
    Κάνει καλό να ξέρεις ότι υπάρχει ένα μέρος που το λένε Santa blue

     
  • At Σεπτεμβρίου 12, 2006 1:25 μ.μ., Blogger Eleni63 said…

    και να σκεφθείς ότι οι μάγκες νομίζουν οτι με τον τρόπο αυτό διασφαλίζουν την γνησιότητα της πατρότητας και τα συμφέροντά σου εν γένει.
    Τι τα ήθελες και εσύ τα παιδιά?

     
  • At Οκτωβρίου 29, 2006 3:35 π.μ., Blogger Reactor69 said…

    "Ενα πρόβλημα για κάθε λύση"

    Δύο για όσους το παλεύουν...

     

Δημοσίευση σχολίου

<< Home