andy dufresne

λιτό και τεμπέλικο ιστολόγιο ασήμαντων πραγμάτων

Κυριακή, Ιουνίου 11, 2006

Promytheication



Είναι δυνατόν το καλύτερο να είναι πάντα το επόμενο;

Τραγούδι, πίνακας, γλυπτό,
ποίημα, βιβλίο, τεύχος περιοδικού,
ασήμαντο έργο του καθένα,
έρωτας,
post στο blog.

Eίναι δυνατόν;;;

Eλάχιστοι αυτοί που το κατάφεραν!
(ο Μοzart μου ’ρχεται στο μυαλό)
Πόσο βαθύτατα ανθρώπινο
να θέλεις επόμενο!
Και να το θέλεις και καλύτερο!

Όχι απλώς να μην πεθαίνεις πριν το θάνατό σου,
αλλά να θέλεις να σκαρφαλώνεις ολοένα και σε ψηλότερη κορφή!

Ο Προμηθέας μέσα μας
ύβρις είπαν οι δώδεκα θεοί
και τιμωρία στην επόμενη στροφή…



Δεν θα σας πω εγώ ποιοι είναι οι Red Hot Chili Peppers.
Απλά να πω ότι δεν τους θεωρώ απλά και μόνο
ένα εμπορικό προϊόν ή σούπερ ήρωες του mainstream
αλλά και πολύ σπουδαίους καλλιτέχνες.

Είναι η περίπτωση που η καλλιτεχνική και η εμπορική αξία πλέκουν καλή παρέα.

Οργιαστικό μίγμα funk και punk,
διονυσιακού ξεφαντώματος και πάθους,
παιχνίδισμα φωτός και σκοταδιού,
με δύο μουσικές ευφυΐες να γράφουν ιστορία (Frusciante και Flea),
έναν τραγουδιστή που γίνεται ολοένα και καλύτερος
κι ένα drummer σταθεροποιητικό παράγοντα
ανάμεσα σε τρεις εκστασιασμένους σαμάνους της ηλεκτρικής μουσικής.

Μέχρι και το προηγούμενο άλμπουμ τους,
το «By the way» του 2002,
νομίζω ότι το ’χουν καταφέρει αυτό,
το επόμενο καλύτερο απ’ το προηγούμενο,
με εξαίρεση ίσως το «One Hot Minute».
(έλειπε ο Frusciante…)



Η αλήθεια είναι ότι τους βοήθησε ότι ξεκίνησαν πολύ μέτρια,
όπως οι ίδιοι έχουν πει,
στην αρχή δεν ξέρανε την τύφλα τους.

To αριστουργηματικό «Blood Sugar Sex Magic» (πέμπτο τους)
ήταν καλύτερο απ’ όλα τα προηγούμενα.
Το «Californication» ακόμα καλύτερο,
το «By the way» ακόόόμα πιο πολύ,
Everest κανονικό!

Στο Everest δεν επιτρέπεται ούτε ένα τραγούδι απλώς καλό,
όλα είναι υπερβολικά καλά.
(ούτε οι Beatles δεν το κατάφεραν αυτό…)


Και μετά;

Τι κάνεις μετά από ένα άλμπουμ ογκόλιθο σαν το «By the way»;
Πόσα πράγματα μπορείς να βγάλεις από μέσα σου
που να ’ναι καλύτερα απ’ τα καλύτερα που ’χεις βγάλει;

Οι περισσότεροι καλλιτέχνες σ’ αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι
διαλέγουν δρόμο άγνωστο αλλά ασφαλή,
αλλάζουν είδος.
Άλλαξε ο Μανωλιός, έβαλ’ τα ρούχα του αλλιώς.
Δύσκολο, ειδικά αν είσαι μανιερίστας,
αλλά στην πραγματικότητα εύκολο,
καινούριο γήπεδο να κάνεις τα ίδια κόλπα.

Οι ήρωες μας όμως μέχρι τώρα
μένουν πιστοί στο ύφος που αυτοί δημιούργησαν
και μένουν και στον καινούριο δίσκο.
Ξαναπαίζουν στο ίδιο γήπεδο
και ψάχνουν νέα κόλπα.



Και επιπλέον,
δεν τους αρκεί άλλο ένα αριστούργημα,
τολμούν το απόλυτο ρίσκο,
το προμηθεϊκό άλμα:

Διπλό άλμπουμ!
28 ολόκληρα καινούρια τραγούδια!!

Μετά τα δεινοσαυρικά ’70ς,
στη fast forward εποχή μας,
ένα διπλό άλμπουμ δεν είναι απλώς πολλά καλά τραγούδια μαζί,
είναι κάτι παραπάνω.
Είναι statement.

Ε, αυτό πια δεν είναι προμηθεϊκή ύβρις,
είναι κι εγώ δεν ξέρω τι!!!

Πού μπορούν να φτάσουν;
Πόση νέα έμπνευση τους χαρίστηκε σε τέσσερα χρόνια;
Πώς θ’ ανακατέψουν τα μουσικά τους μπαχάρια
για να μην καταδικαστούν για επανάληψη της γνωστής συνταγής;



Ακούω το επικό «Stadium Arcadium» εδώ και λίγες εβδομάδες.
Τριψήφιος ο αριθμός των ακροάσεων ήδη.

Αρκούν τρία απ’ τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει ποτέ
για να γλιτώσουν απ’ τα όρνεα του Δία της μουσικής;
Θα τιμωρηθούν οι Καλιφορνέζοι Προμηθέες για την ασέβεια τους;
Ή θα απολαύσουν τη βασιλεία τους
λαμπρότερη και μεγαλοπρεπέστερη από ποτέ
μέχρι το επόμενο άλμπουμ;

Η ζωή είναι συνήθως πιο πεζή απ’ τη μυθολογία,
η υπέρβαση, η ανθρώπινη υπερέκταση
συνήθως παραμυθιάζει,
σπανίως επιτυγχάνεται.



Δεν θα σας πω την άποψή μου για το άλμπουμ,
ποιος είμαι γω να κρίνω,
δεν είμαι καν σίγουρος ακόμα.

Δεν είναι εκεί το θέμα…

35 Comments:

  • At Ιουνίου 11, 2006 2:20 π.μ., Blogger aphrodite said…

    Andy?

    WOW!!!!!

    Californication, Promytheication, Andydufrenication!

    I SOOOO DIG IT!!!!

     
  • At Ιουνίου 11, 2006 2:26 π.μ., Blogger aspasia said…

    Adoro i prometeici e piu' ancora gli orgiastici RHCP..la modestia d'altro canto e' una virtu' sopravvalutata..

     
  • At Ιουνίου 11, 2006 2:30 π.μ., Blogger aggelos-x-aggelos said…

    Γεια σας ρε παιδιά!

    Που μαζευόμαστε τώρα;

     
  • At Ιουνίου 11, 2006 2:38 π.μ., Blogger aphrodite said…

    @aggelos,

    Στου Mickey για ξεσάλωμα κοινόβιου, εδώ για τέχνη... (πόντικα μη βαράς! Το καθένα με τις χάρες του!)

     
  • At Ιουνίου 13, 2006 10:17 π.μ., Blogger Mantalena Parianos said…

    Ανdy, to τελευταίο τους album είναι αλμπουμάρα! Στο λέει μια DJ, poy δεν ξέρει ποιο κομμάτι να πρωτοπαίξει! Sobara!
    μουτς

     
  • At Ιουνίου 13, 2006 6:22 μ.μ., Blogger scalidi said…

    δεν θα σχολιάσω τα περί μουσικής -δεν τα γνωρίζω είναι η αλήθεια ιδιαίτερα- αλλά μ' αρέσει που συμπέσαμε σχεδόν στο συλλογισμό περί καλύτερου με το σημερίνό μου ποστ

     
  • At Ιουνίου 13, 2006 8:55 μ.μ., Blogger Xνούδι said…

    αχα!!! ή ο andy dufresne ξέρει να κρύβεται καλά, ή το χνούδι, δεν ξέρει τι του γίνεται.
    Καλώς σας βρήκα, η γνώμη μου παντελώς όμοια με την δική σας για τους Red (θα τα είδατε ίσως και στο unplugged) και πολύ με χαροποιούν τέτοιες ανακαλύψεις.

    Φιλιά :)

     
  • At Ιουνίου 14, 2006 2:17 μ.μ., Blogger aggelos-x-aggelos said…

    Χρόνια μας πολλά!!!

    Σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα των bloggers!!!

     
  • At Ιουνίου 14, 2006 10:21 μ.μ., Blogger emfortos said…

    Δεν έχω να πω σχετικά με το θέμα που τόσο πηγαία προσεγγίζεις.Μόνο αυτό:

    Ίσως να έχει βάση η άποψη ότι οι μουσικοί γράφουν και παράγουν σε σχετικά μικρή ηλικία.Ας πούμε μέχρι τα 40 περίπου,μετά συνήθως επαναλαμβάνονται.Μήπως κάτι τέτοιο συμβαίνει εδώ; Μήπως τα παιδιά αυτά έχουν ακόμη να δόσουν;

    Μια παράκληση μόνο:

    ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΠΙΟ ΣΥΧΝΑ.
    ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΛΟΓΟΥ.
    Ο ΔΗΜΟΥ ΚΙ ΑΝ ΕΛΟΥΦΑΞΕ ΑΚΟΥΕΙ ΤΑ ΓΑΤΙΑ ΤΟΥ!!
    ΓΙΑ ΝΙΑΟΥΡΙΣΤΕ.

     
  • At Ιουνίου 15, 2006 3:27 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    @aphrodite,
    Mε κολακεύετε...
    How about donication ή μήπως donation?


    @aspasia,
    La musica di Red Hot non e solo una musica per la testa e per il cuore, ma sopratutto per il corpo.
    E la migliora musica per il corpo nel nostro mondo.


    @aggelos-x-aggelos,
    Οι μαζικές απαντήσεις δεν βοηθούν στο μάζεμα.
    Αν καταλαβαίνεις προσπαθώ να σας πω ευγενικά ότι δεν...
    Όχι από σνομπισμό, αλλά από έλλειψη χρόνου.

    Αραιά post και σχόλια εδώ και κει και ραντεβού το Σεπτέμβρη σε νέο Γατόσπιτο.


    @mantalena parianos,
    Χαιρετίζω την πρώτη άποψη για το άλμπουμ.
    Δεν αμφιβάλλω ότι είναι αλμπουμάρα, αναρωτιέμαι αν είναι το καλύτερό τους.

    Και μια διευκρίνηση.
    Δεν μιλάω για τραγούδια, μιλάω για άλμπουμ.


    @scalidi,
    Δίκιο έχεις!
    Aν ξανασυμβεί, πρέπει να το ψάξουμε το θέμα...



    @Xνούδι,
    η παρουσία σας ομορφαίνει το τοπίο.
    Καλωσήλθατε.


    @emfortos,
    ευχαριστώ για τα καλά λόγια, μου δίνετε δύναμη.

    Το blog αυτό είναι λιτό και τεμπέλικο και δεν μπορώ να παραβώ τους κανόνες του, θα με πετάξει έξω.

    Άλλωστε, δεν νομίζω ότι υπάρχει έλλειμμα λόγου - θα μπορούσα να σας προτείνω καμιά δεκαπενταριά άλλα blog.

    Για να μη μιλήσουμε για βιβλία, εφημερίδες, περοδικά, site.

    Δεν βλέπω έλλειμμα λόγου, βλέπω έλλειμμα χρόνου!

     
  • At Ιουνίου 15, 2006 10:03 π.μ., Blogger aphrodite said…

    @andy,

    "...How about donication ή μήπως donation?"

    Μάλλον για... don't-ication (!) μας κόβω, αφού το πρώτο που λες μας το έκανε ο Γάτος κανονικά, και για το δεύτερο "ντεν έκω τσέπες καρντιά μου!" στη στολή της φύσης, και τώρα να πληρώνω κατάδικο σε είδος.... δε λέει!

    (εκτός αν είναι δικός μου κατάδικος, κατά-δικος, ολό-δικος, πώς το λένε, τότε ναι! Αλλά η θέση είναι κατειλλημένη φοβάμαι πως...)

    Μη λες πάντως πως δεν είχες ήδη άποψη σχολιαστή επί του αλμπουμ, να ξέρουμε να διαβάζουμε Αντυ μας...

    Αντε, πιο λιανά: Για μένα είναι ήδη το καλύτερο ως εδώ, για έναν βασικό λόγο, πέραν του προφανούς (ποιότητα αυτή καθεαυτή δλδ) - αντί να φτηναίνουν, καλυτερεύουν. Από τους ελάχιστους που το κάνουν αυτό στο όριο των 40 τους (μαζί βάζω και τον Sting, με την jazz στροφή και τα μαγικά του κομμάτια έκτοτε - ακόμη και τα πολύ εμπορικά).

    Αυτό ΟΚ, μας/τους ρούμπωσε - θέλω να δω το επόμενο, can they top that? Μακάρι...

     
  • At Ιουνίου 15, 2006 11:08 π.μ., Blogger UrbanTulip said…

    Καλημερα!
    Ναι πολύ λίγα συγκροτήματα μπορούν να γίνονται όλο και καλύτερα. Οι Red Hot, όπου και να ακούγονται αλλάζουν διαθέσεις. Δεν είναι τυχαίο.
    ( φαντάζομαι πως θα ήταν αυτό το blog αν δεν ήταν τεμπελικο όπως ταπεινά λέτε andy dufresne :) )

     
  • At Ιουνίου 16, 2006 4:07 μ.μ., Blogger ladychill said…

    Andy αν και σε διαβάζω πρώτη φορά καταθέτω και άποψη...με αυτό (αλλά και με προηγούμενα κείμενά σου) έχεις κερδίσει επάξια τις καλύτερες εντυπώσεις...

     
  • At Ιουνίου 18, 2006 1:37 μ.μ., Blogger Ergotelina said…

    by the way...
    να κερασω και λιγο
    "καυτη πιπερια"..
    εργάτρια
    υπο του Μυός τα της μουσικης
    διδαχθείσα...

    Η προβληματικη πολυ καλη:
    Μπορει ενα συγκροτημα να γραφει
    για παντα καλα;;..
    και ο Διας να αδιαφορεί;;..

    Standing in line
    To see the show tonight
    And there's a light on
    Heavy glow
    By the way I tried to say
    I'd be there... waiting for
    Dani the girl
    is singing songs to me
    Beneath the marquee... overload

    Steak Knife Caro Shark
    Con Job Boot Cut

    Skin that flick
    She's such a little DJ
    Get there quick
    By street but not the freeway
    turn that trick
    to make a little leeway
    Beat that nic
    But not the way that we play

    Dog Town Blood Bath
    Rib Cage Soft Tail

    Standing in line
    To see the show tonight
    And there's a light on
    Heavy glow
    By the way I tried to say
    I'd be there... waiting for

    Black Jack Dope Dick
    Pawn Shop Quick Pick

    Kiss that Dyke
    I know you want to hold one
    Not on strike
    But I'm about to bowl one
    Bite that mic
    I know you never stole one
    Girls that like
    A story so I told one

    Song Bird Main Line
    Cash Back Hard top

    Standing in line
    To see the show tonight
    And there's a light on
    Heavy glow
    By the way I tried to say
    I'd be there... waiting for
    Dani the girl
    is singing songs to me
    Beneath the marquee... of her soul
    By the way I tried to say
    I'd be there... waiting for

    Chant

    Standing in line
    To see the show tonight
    And there's a light on
    Heavy glow
    By the way I tried to say
    I'd be there... waiting for
    Dani the girl
    is singing songs to me
    Beneath the marquee... of her soul
    By the way I tried to say
    I know you
    Looking for
    Standing in line
    To see the show tonight
    And there's a light on
    Heavy glow
    By the way I tried to say
    I'd be there... waiting for

     
  • At Ιουνίου 18, 2006 1:41 μ.μ., Blogger Ergotelina said…

    Εκανα ενα λαθακι στο copy paste

    Εδω Aκουστε το


    ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ "Promytheication"?....
    .................................

     
  • At Ιουνίου 18, 2006 4:49 μ.μ., Blogger Stavros Katsaris said…

    Μεγάλη κουβέντα άνοιξες.
    Ποιά είναι άραγε τα κριτήρια ενός καλλιτέχνη όταν δημιουργεί και ταυτόχρονα ζει και από αυτό που δημιουργεί?
    Πόσο διαφορετικά είναι τα κριτήρια όταν δεν εξαρτάσαι οικονομικά από αυτό που κάνεις?
    Είναι όντως αναξάντλητες οι πηγές έμπνευσης ενός καλλιτέχνη ή απλώς αναγκάζεται λόγω ενός συμβολαίου να δημιουργήσει κάτι που δεν τον εκφράζει σε καμμία περίπτωση?
    Παίζει άραγε ρόλο η αναγνωρισιμότητα ενός καλλιτέχνη για την επιτυχία μιας καινούριας δημιουργίας?
    Τι τύχη θα είχε μια όμορφη δημιουργία αν ο καλλιτέχνης ήταν άσημος και τι ευθύνες μπορεί να έχουμε εμείς ως κοινό?
    Είναι μερικά από τα ερωτήματα που συχνά με προβληματίζουν.
    Ωστόσο οι red hot ου αρέσουν αρκετά.
    Φιλικά!

     
  • At Ιουνίου 18, 2006 10:05 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    urbanTulip και ladychill,
    σας ευχαριστώ θερμά.

    εργοτελίνα,
    special thanks και για το link.

    stavros katsaris,
    απαντήσεις στα ερωτήματά σου:

    Ποιά είναι άραγε τα κριτήρια ενός καλλιτέχνη όταν δημιουργεί και ταυτόχρονα ζει και από αυτό που δημιουργεί?

    Το κριτήριο ενός αληθινού καλλιτέχνη είναι πάντοτε η προσωπική ικανοποίηση και η έκφραση.

    Πόσο διαφορετικά είναι τα κριτήρια όταν δεν εξαρτάσαι οικονομικά από αυτό που κάνεις?

    Ομοίως με πριν, δεν αλλάζει τίποτα για έναν πραγματικό καλλιτέχνη.
    Όλοι όσοι έχω γνωρίσει προσωπικά, δεν έχουν τα χρήματα ως προτεραιότητα.

    Είναι όντως αναξάντλητες οι πηγές έμπνευσης ενός καλλιτέχνη ή απλώς αναγκάζεται λόγω ενός συμβολαίου να δημιουργήσει κάτι που δεν τον εκφράζει σε καμμία περίπτωση?

    Η έμπνευση συνήθως δεν είναι ανεξάντλητη.
    Πάλι από προσωπική πείρα να πω ότι οι σοβαροί καλλιτέχνες δεν δημιουργούν με βάση τις ανάγκες τις εταιρείας, όλα τα αντίθετα είναι μύθος.
    Το πολύ, πολύ η παραγωγός εταιρεία να μην εκδώσει κάτι αν θεωρεί ότι δεν είναι εμπορικό, αλλά κι αυτό είναι πολύ ακραίο.
    Η συνήθης τακτική, ειδικά των πολυεθνικών εταιρειών, είναι να μην ξαναβγάζουν άλμπουμ σε καλλιτέχνη που δεν πούλησε το προηγούμενό του.

    Παίζει άραγε ρόλο η αναγνωρισιμότητα ενός καλλιτέχνη για την επιτυχία μιας καινούριας δημιουργίας?

    Φυσικά, αν και κάποιες σπάνιες φορές, παίζει αρνητικό ρόλο!

    Τι τύχη θα είχε μια όμορφη δημιουργία αν ο καλλιτέχνης ήταν άσημος και τι ευθύνες μπορεί να έχουμε εμείς ως κοινό?

    Υπάρχουν χιλιάδες άγνωστα διαμάντια. Κάποια βγαίνουν στην επιφάνεια μετά από πολλά χρόνια, κάποια δεν βγαίνουν ποτέ.
    Ευθύνες δεν θεωρώ ότι έχει το κοινό.
    Μπορείς να κατηγορήσεις κάποιον επειδή δεν το ψάχνει λίγο παραπάνω;

     
  • At Ιουνίου 18, 2006 10:23 μ.μ., Blogger Ergotelina said…

    Tωρα με το Δικτυο

    καιρος να εκπαιδευσει αυτο
    ενα ψαγμενο κοινο...

    αλλα δυστυχως λιγοι ψαχνουν
    πληροφοριες,βιωματα και
    ακουσματα...

    Ολο τσοντες,line-age και τζογο...

     
  • At Ιουνίου 19, 2006 12:33 μ.μ., Blogger resident said…

    Φίλτατε @Stavros Katsaris
    Σε έναν καλλιτέχνη η επιτυχία είναι επακόλουθο του καλλιτεχνικού του έργου και όχι προαπαιτούμενο.

    @ andy
    Η κριτική του ήχου ήταν κάπως χλιαρή για το Stadium Arcadium ( 3.5 στα 5).Περίμενα κάτι παραπάνω ,αν και δεν έχω συνολική εικόνα του δισκογραφικού τους έργου.
    Ποια 3 τραγούδια εννοείς? μήπως κάποια από τα:Death Of A Martian, Dani California, Stadium Arcadium, Desecration Smile?

     
  • At Ιουνίου 19, 2006 1:32 μ.μ., Blogger Stavros Katsaris said…

    Φίλτατοι andy,resident:
    Δεν διαφωνώ, μόνο διερωτάμαι συμβαίνουν αυτά που λέτε?
    Μήπως έτσι θα έπρεπε να είναι.
    Μήπως οι εμπειρίες που έχετε είναι η εξαίρεση του κανόνα?
    Δεν είμαι κάθετος στην άποψη μου απλώς αναρωτιέμαι.

     
  • At Ιουνίου 19, 2006 2:56 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    @the resident,

    O Ήχος και τα περισσότερα "σοβαρά" περιοδικά σνομπάρουν τους Red Hot, κατά τη γνώμη μου κακώς.

    Τους θεωρούν mainstream, εύπεπτους κάτι το οποίο θεωρώ ελιτισμό, με την αρνητική έννοια.

    Eπίσης, έχουν πρόβλημα με το γεγονός ότι η μουσική των RHCP είναι μουσική για το σώμα! (και μάλιστα ό,τι καλύτερο!!)

    Όχι ότι δεν είναι μουσική για το μυαλό και την καρδιά, αλλά αυτό το παραβλέπουν, επειδή τους πουριτανο-ενοχλεί ο ιδρώτας του έρωτα...

    Από τη στιγμή που η ίδια η μουσική
    σου "μιλάει", όλα τ' άλλα είναι κολοκύθια.

    Κι αν κάποιος δεν καταλαβαίνει τι παίζουν ο Frusciante κι ο Flea μάλλον
    θέλει service σε ορυλά...

    Για το έργο των Peppers να σου πω πως ο,τιδήποτε από το "Blood Sugar Sex Magic" και μετά, αξίζει.

    Τα προηγούμενα έχουν καλές στιγμές αλλά δεν είναι κορυφαία.
    Θα μπορούσες να πάρεις ένα best of απ' τα πρώτα τους άλμπουμ, το "What hits?".

    Τα τρία τραγούδια που εννοώ είναι:

    Desecration smile,
    (επικό ρεφρέν!)

    Snow ((hey oh))
    (απίστευτες εναλλαγές ρυθμού και ενορχήστρωσης)

    και Turn it again
    (ροκιά που θα ζήλευε κι ο Hendrix!).

    Aπό κει και πέρα υπάρχει μια δεύτερη ομάδα τραγουδιών που μ' αρέσουν: Tell me baby (απάντηση στη Madonna?...), We believe κλπ.

    κι ακολουθεί μια τρίτη με τα υπόλοιπα, κανένα εκ των οποίων δεν είναι βαρετό!

    Όπως παρατηρείς, προτιμώ πολύ περισσότερο το Mars απ' το Jupiter.



    Aγαπητέ Σταύρο,

    Μήπως δεν παρατήρησες αυτό το "σοβαροί" καλλιτέχνες που αναφέρω;

    Αυτό σημαίνει ότι οι εφήμεροι, σαχλαμάρες καλλιτέχνες της δεκάρας (οι οποίοι μπορεί να είναι πολύ εμπορικοί)
    κάποιες φορές πιθανότατα να παίζουν τα παιχνίδια που λες.

    Αυτό που λέω είναι ότι οι αξιόλογοι καλλιτέχνες που έχω γνωρίσει (πάνω από 300 σε 10 χρόνια) χαμογελάνε όταν ακούνε αυτές τις θεωρίες.

    Χαίρομαι πολύ το διάλογο μεταξύ μας, μου θυμίζει την παλιά μου δουλειά...

    Σας ευχαριστώ.

     
  • At Ιουνίου 19, 2006 3:51 μ.μ., Blogger Stavros Katsaris said…

    Ναι το παρατήρησα.
    Πιστεύω και ΄γω οτι οι πραγματικοι καλλιτέχνες δεν διαπραγματεύονται.
    Είναι και θέμα σεβασμού σίγουρα τόσο απέναντι στον εαυτό τους όσο και απέναντι στο κοινό τους.
    Απλώς αναρωτιέμαι πραγματικά πόσο δύσκολο είναι να νιώθεις οτι τα εσωψυχά σου αποτελούν εμπορική συναλλαγή.
    Κάποτε κάποιος καλλιτέχνης μου είπε οτι νιώθει πως εκπορνεύεται.
    Δεν ξέρω αν η δική μου δουλειά έχει την ίδια καλλιτεχνική υπόσταση(ανθοδέτης) αλλά ειλικρινά κάποιες στιγμές νιώθω και εγώ έτσι.
    Και βέβαια είναι περίεργο για κάποιον που αντιλαμβάνετε οτι μπορεί να πουλήσει οτιδήποτε λόγω της επωνυμίας του.
    Θυμάμαι μια συνέντευξη του Ιαν Ρανκιν(συγγραφέας) στον Λάλα που έλεγε πως ξέρω πως οτι και να γράψω ακόμη και βλακείες υπάρχει κόσμος που με ακολουθεί που θα τις αγοράσει.

    Εκτιμώ και εγώ ιδιαίτερα την κουβέντα μας.

    Φιλικά!

     
  • At Ιουνίου 19, 2006 4:45 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    Φίλτατε stavros,

    φυσικά και εκπορνεύεται ο καλλιτέχνης.
    Γι' αυτό πληρώνεται
    (και δεν εννοώ μόνο τα χρήματα)

    Το'χουν πει πολλοί αυτό, μεταξύ άλλων και ο ΝΔ στην "Οδό Παράσχου" των "Δρόμων" του. και αλλού.


    Φυσικά και η δική σου δουλειά έχει καλλιτεχνική υπόσταση - η κάθε δουλειά έχει.

    Ο,τιδήποτε κάνει κάποιος μπορεί να γίνει τέχνη, αν γίνει με ύφος και με ήθος.

    Η τέχνη του ζειν.

     
  • At Ιουνίου 19, 2006 8:00 μ.μ., Blogger BadlyDrawnBoy said…

    Αφού με είπε η Αφροδιτάρα να μπω στου Άντυ για να δω τα πιπέρια, δεν είχα άλλη επιλογή παρά να υπακούσω!


    Συνεπέστατα τα πιπέρια στις καλές δουλείες δε μας απογοήτευσαν ούτε και αυτή τη φορά. Αναμφισβήτητα το χορταστικότατο stadium arcadium θα είναι ένα από τα κορυφαία αλμπουμ του 2006. Είναι αξιέπαινοι γιατί συνεχίζουν να είναι ακμαίοι και δημιουργικοί ακόμα και τώρα που έχουν σαρανταρίσει για τα καλά…

    Οι RHCP είναι ένα από τα σημαντικότερα ροκ γκρούπ της εποχής μας και σύντομα, πιστεύω, το όνομα τους θα μπει στο Rock and Roll Hall of Fame. Το αξίζουν…

    Έκτος από το να κάνουν σπουδαίους δίσκους, τα πιπέρια είναι και μια καταπληκτική live μπάντα. Μάλλον πρέπει να θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου που αξιώθηκα να τους δω μια φορά ζωντανά. Πιθανότατα η πρώτη φορά ήταν και η τελευταία!


    Στη Δ.Μακεδονία, όπου μεγάλωσα, υπήρχε μια φημολογία ότι ο Anthony Kiedis (Αντώνης Καϊδης) και ο Gregory Peck (Γρηγόρης Πέκος) έλκουν την καταγωγή τους από το ιστορικό χωριό Κλεισούρα του νομού Καστοριάς. Παπάρια… Ο Καιδης από ό,τι ξέρω είναι Λιθουανικής Καταγωγής και ο Πεκος ιρλανδοαγγλικής.

    Ενδιαφέρον έχει και η φήμη που θέλει τον Kiedis να κάνει sex στα 12 με γκόμενα του πατέρα του. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι αληθινή αυτή η ιστορία, πάντως η ιστορίες που περιλαμβάνουν sex με μητριές είναι πολύ διεγερτικές.


    Τα κόκκινα τα πιπέρια είναι, νομίζω, αφροδισιακά. Δεν είναι όμως ό,τι καλύτερο για την αφόδευση…


    I'm a little pea
    I love the sky and the trees
    I'm a teeny tiny little ant
    Checking out this and that
    I am nothing
    So you have nothing to hide
    And I'm a pacifist
    So I can fuck your shit up

    Oh yea I'm small

    Fuck you asshole
    You homophobic redneck dick
    You're big and tough and macho
    You can kick my ass
    So fucking what

     
  • At Ιουνίου 20, 2006 1:24 π.μ., Blogger basik said…

    Andy,

    giveitaway, giveitaway, giveitaway
    NOW!

    Τώρα ακούω The Best Of The Rance Allen Group για λόγους που μόνο εγώ (ίσως) ξέρω...

     
  • At Ιουνίου 20, 2006 1:54 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    @badlydrawnboy,

    συμφωνούμε απόλυτα περί RHCP.

    Όταν τους είδα live
    (α) άλλαξα γνώμη γι' αυτούς
    (β) άλλαξα γνώμη για τη ζωή...

    Την έχω ακούσει κι εγώ αυτήν την αρβύλα που αναφέρεις.

    Για τη σεξουαλική του ζωή ανφέρει πάρα πολλά στο βιβλίο του (και για τις χυλόπιτες που έφαγε, όπως από την Sophia Coppola).

    Αν θυμάμαι καλά το περιστατικό που αναφέρεις είναι αληθινό, αλλά δεν είναι τίποτα μπροστά σε άλλα!

    Σάτυρος...


    @basik,
    απόλαυσέ το είτε βρεις, είτε δεν βρεις τους λόγους.

    Εγώ είμαι στο καινούριο Primal Scream.

    Να 'σαι καλά.

     
  • At Ιουνίου 21, 2006 1:40 π.μ., Blogger basik said…

    Andy και λοιποί ενδιαφερόμενοι, προλαβαίνετε!

    23.6 The Raconteurs
    24.6 Arctic Monkeys

    Δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει το κείμενο του ΝΔ για το "When I'm 64"

    Τώρα πέρασα στο Tenor Madness του Sonny Rollins.

     
  • At Ιουνίου 21, 2006 3:52 μ.μ., Blogger Alexandra said…

    they are lucky to have such warm audience!

    (i like them, too)

    :)

     
  • At Ιουνίου 22, 2006 3:19 μ.μ., Blogger bluenote_ said…

    Stadium Arcadium.Στο μελωδικό πλέον δρόμο που έχουν διαλέξει οι Peppers.Κουράζει λίγο αλλά πώς να το κάνουμε, είναι κορυφαία μπάντα.Φοβερή παραγωγή.Έχω την εντύπωση ότι ο Kiedis έκοψε τα σκληρά ναρκωτικά και φαίνεται.Έχω κατεβάσει ένα πρόσφατο live τους που κινείται λιγότερο και τραγουδάει μια χαρά.Ο Frusciante αγαπημένος κιθαρίστας, ο Flea...χρόνια μπροστα. Mια παρέα από αλητάκια έδειξε στον κόσμο πώς είναι να παίζεις με ψυχή.Oops...have to go now...
    Η μουσική πρόταση της ημέρας: Red Sparowes

     
  • At Ιουνίου 22, 2006 9:46 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    @basik, said...
    Andy και λοιποί ενδιαφερόμενοι, προλαβαίνετε!

    23.6 The Raconteurs
    24.6 Arctic Monkeys

    Aαααχ, τυχεράκια, αλοίμονο σε μας που βλέπουμε όλο τα ίδια και τα ίδια.


    @Alexandra,
    να 'σαι καλά,
    πάντα ευπρόσδεκτη.

    @bluenote,
    συμφωνώ με κάθε λέξη που είπες για το Stadium Arcadium και τους Red Hot!

    Oι Red Sparowes είναι καλοί, μου θυμίζουν Isis, αλλά είναι λίγο παραπάνω μεταλλικοί για τα γούστα μου.

     
  • At Ιουνίου 23, 2006 1:33 π.μ., Blogger synas said…

    Καλά, τώρα κατλαβα ποιος είναι ο Andy Dufresne. Μού θύμισες μία απ' τις καλύτερες ταινίες, που έχω δει ποτέ. Θα την προσθέσω στο προφίλ μου. Την είχα ξεχάσει!

     
  • At Ιουνίου 24, 2006 2:24 π.μ., Blogger resident said…

    Eraser Thom Yorke
    10/7 κυκλοφορεί.Για να δούμε..

     
  • At Ιουνίου 26, 2006 11:53 π.μ., Blogger scalidi said…

    Υπέροχο το ποστ σου για τα χρέη στο μπλογκ του doncat

     
  • At Ιουνίου 27, 2006 1:04 π.μ., Blogger Filomila said…

    Το post σου στου ΝΔ...
    Σ'ευχαριστώ, γιατί τέτοιους ανθρώπους θέλω να βλέπω να με περιτριγυρίζουν - έστω και διαδικτυακά - ...ακομπλεξάριστους, πρόθυμους να εκτεθούν, έτοιμους να "ξεχρεώσουν" σήμερα..
    Σ'ευχαριστώ γιατί όταν βλέπω κάποιον να αναγνωρίζει και να δίνει απλόχερα ό,τι πήρε αλλά και ό,τι του στέρησαν, ταράζεται το μέσα μου...αναδεύεται...χτυπάει αλλιώς...και λέει ευχαριστώ. Γιατί το κάνεις. Και είσαι ένας. Και είσαι αρκετός.
    Τελευταία (τελεταία χρόνια? τελευταίες βδομάδες? πάντα το νιώθω σα να έχει μόλις ξεκινήσει) αυτό το "ξεχρέωμα" είναι η δικιά μου πορεία προς μια προσωπική λύτρωση. Λέω και δίνω. Όχι ότι το κάνω πάντα. Όχι ακόμα. Ίσως κάποια στιγμή, μα δεν είναι επιδίωξη. Και το τόσο μου είναι αρκετό.
    Σ'ευχαριστώ, γιατί με ένα μικρό σχόλιο με καλοσώρισες και με κράτησες στη blog-όσφαιρα όταν ακόμα δεν ήξερα καλά καλά τι είναι blog και σκέψεις περί "βαλβίδων" και "χύτρων ασφαλείας" χτυπούσαν συναγερμό στο κεφάλι μου. Και νιώθοντας έτσι ένα ιδιαίτερο "δέσιμο" πάντα έτρεχα τα σχόλια να διάβαζω πρώτα τα δικά σου. Πρώτα κι απ'του Νίκου Δήμου!
    Σ'ευχαριστώ γιατί υπήρξες λακωνικός, καίριος, οξυδερκής, ελάχιστα τρυφερός στην έκφραση μα τόσο πολύ στην ατμόσφαιρα και στις εικόνες πίσω από τις λέξεις.
    Βασικά και κυρίως σε ευχαριστώ γιατί χωρίς να ξέρω ποιος είσαι, πώς είσαι, πού είσαι, μου αρέσεις για αυτό που δείχνεις να είσαι, γιατί έχεις γίνει σκέψη όμορφη. Μα πάνω από όλα γιατί με έκανες να κλάψω (ναι συγκινούμαι εύκολα μα ειλικρινά) και ταυτόχρονα να νιώθω ένα ευχαριστώ να ανεβαίνει από μέσα μου. Και μου αρέσω όταν λέω ευχαριστώ.

    Filomila

    PS: Το δικό μου "ξεχρέωμα" σε σένα. Μου έδωσες καλή αφορμή για να το κάνω τώρα. Και εδώ ταιριάζει: ευχαριστώ! :)

     
  • At Ιουνίου 29, 2006 6:07 π.μ., Blogger synas said…

    Λέει η Filomila:
    …χωρίς να ξέρω ποιος είσαι, πώς είσαι, πού είσαι, μου αρέσεις για αυτό που δείχνεις να είσαι, γιατί έχεις γίνει σκέψη όμορφη.

    Εγώ πάλι θα ήθελα να μάθω, ποιος είσαι. Δεν σε ρωτάω, απλώς αναρωτιέμαι. Κάτι μέσα μου, μου λέει, πως ίσως και να σε ξέρω... Αυτά που γράφεις, όπως τα γράφεις, μου είναι πολύ οικεία. Ρώταγα και τον άντρα μου να μου πει καμιά ιδέα. Έλεγα ονόματα κι απαντούσε: «Μπα, αυτός δεν άκουγε punk» ή «Σιγά μην μπορεί αυτός να γράψει κιόλας, ρε» κλπ κλπ. Του ήρθε ο Ζήλος στο μυαλό. Αλλά απ’ ό,τι φαίνεται στο post για τη δισκοθήκη, δεν…

     

Δημοσίευση σχολίου

<< Home