andy dufresne

λιτό και τεμπέλικο ιστολόγιο ασήμαντων πραγμάτων

Τετάρτη, Μαΐου 10, 2006

Περί γλυπτικής



Παίρνεις έναν όγκο μαρμάρου 5-10 κυβικά μέτρα (!!!)

Μιλάμε ήδη για τεράστιο θέμα (που το βρίσκεις, πόσο κάνει, πως το μεταφέρεις).

Και μιλάω για 2.500 ή για 500 χρόνια πριν...


Άντε και το βρήκες και το πλήρωσες και το μετέφερες.

Σκέφτεσαι το concept.
Άντρας, γυναίκα ή σύνθεση;
Στάση, έκφραση, μήνυμα.

Άντε και τα βρήκες.
Έχετε σκεφθεί ποτέ ποια είναι η ουσιαστική δουλειά του γλύπτη;

Χτίζει γκρεμίζοντας!
Απ’ έξω προς τα μέσα.
Σκαλίζει, σκαλίζει κι ό,τι περισσέψει είναι το έργο!
Μια λάθος σφυριά στο καλέμι και τέλος, δεν διορθώνεται!
Για πέταμα κι άντε πάλι απ' την αρχή!


Έχετε παρατηρήσει ότι αν ζωγραφίσετε ανθρώπινο σώμα χάνει σίγουρα (α) σε αναλογίες και (β) σε χάρη;
(εξαιρούνται οι επαγγελματίες)

Το να βρεις και να μάθεις τις αναλογίες στη ζωγραφική (2 διαστάσεις) είναι ήδη ένα μικρό βουνό - σκεφθείτε στη γλυπτική (3 διαστάσεις)!



Άντε βρήκες και τις αναλογίες.
Και πως το κάνεις να μην είναι ατσούμπαλο σα μαριονέτα; να μην έχει καρτουνίστικη κίνηση; να έχει ανθρώπινη χάρη;

Οι π.Χ. γλύπτες ακολούθησαν τα μάτια τους, αντέγραφαν το μοντέλο που έστηναν μπροστά τους.
Οι γλύπτες της Αναγέννησης πήγαν ένα βήμα παραπέρα:

Εφηύραν την ανατομία!

Αγόραζαν (λαδώνοντας τους φύλακες) απ' τα νεκροτομεία πτώματα, τα άνοιγαν και τα μελετούσαν.


Άντε και του 'δωσες και χάρη.
Ένα βήμα ακόμα και τέλος.

Μέχρι το πρώτο βήμα φτάνουν πολλοί.
Μέχρι το προτελευταίο αρκετοί.
Το τελευταίο βήμα ξεχωρίζει τους καλλιτέχνες απ' τους κλασικούς.
Όσοι το πέρασαν μετρώνται στα δάχτυλα δύο χεριών.


Eίναι η ώρα που σταματά η διδασκαλία.
Είναι η ώρα της μαγείας, του μυστηρίου, του επέκεινα.

Πως κάνεις ένα κομμάτι μάρμαρο να έχει πνοή; να μιλάει; να κυλάει αίμα απ' τις φλέβες του; να προκαλεί δέος πεντακόσια χρόνια μετά;


Δεν ξέρω.

Αν ξέρει κανείς, να μου πει.


Κατά σειρά εμφάνισης: το πρόσωπο τoυ David, λεπτομέρεια από την Pieta - και τα δύο έργα του Michelangelo

36 Comments:

  • At Μαΐου 10, 2006 11:19 π.μ., Blogger georgia m. said…

    Αγαπητέ Andy,

    Θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη σου για τα πρόσωπα του Ηνίοχου και του Αντίνοου.

     
  • At Μαΐου 10, 2006 2:45 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    Ωπ, παρεξήγησις!
    Δεν είμαι ειδικός, ούτε έχω ασχοληθεί διεξοδικά με τη γλυπτική.

    Για τον Ηνίοχο πάντως να πω ότι είναι εξαιρετικό άγαλμα, επιβλητικό, τόσο ζωντανό που νομίζεις ότι θα σου μιλήσει.
    Έχει κι αυτό το μαγικό χαρακτηριστικό να σε κοιτάει απ' όποια πλευρά και να τον κοιτάς!

    Για τον Αντίνοο, αν εννοείς το άγαλμα που βρίσκεται στο μουσείο των Δελφών (υπάρχουν πολλά αγάλματα και προτομές του Αντίνοου), απ' όσο θυμάμαι, δεν μου προξένησε το δέος του Δαυίδ ή του Ηνίοχου.

     
  • At Μαΐου 10, 2006 6:04 μ.μ., Blogger georgia m. said…

    Ευχαριστώ για την απάντηση! - ναι,εννοούσα τον Αντίνοο του μαντείου των Δελφών.Μου αρέσει πολύ το χαμόγελό του.

     
  • At Μαΐου 10, 2006 6:05 μ.μ., Blogger georgia m. said…

    Sorry...του μουσείου των Δελφών ήθελα να πω!Κεκτημένη ταχύτητα...Γλώσσεψα τη μπέρδα μου...

     
  • At Μαΐου 10, 2006 6:23 μ.μ., Blogger lia_of_surrealism said…

    Ωραία, ωραιότατα. Μ'αρέσεις! Πρόσφατα διδασκόμουν γλυπτικη και σκεφτόμουν ακρίβως αυτό. Πόσο δύσκολο ήταν να καταφέρει ο καλλιτέχνης τότε να τελειώσει ακόμα και το πιο απλό γλυπτό. Βέβαια ας μην ξεχνάμε ότι τότε τα γλυπτά τα έφτιαχναν κατόπιν παραγγελίας και δημιουργούνταν για να τοποθετηθούν σε ένα συγκεκριμένο χώρο. Εμείς τα βλέπουμε μακρυά απ'το αυτό το περιβάλλον, οπότε χάνουμε ήδη τη μισή μαγεία τους. Α και andy, δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός! Αμαν πια με τους ειδικούς! Kissez

     
  • At Μαΐου 10, 2006 8:18 μ.μ., Blogger aphrodite said…

    Μεταφέρω από το ΝΔ-βλόγιον,

    "@andy,

    Θα σε πάρω στον ύπνο μου μαζί...

    Ακούει απίθανη μουσική, γράφει-περιγράφει μαγεία, ζωγραφίζει & ξέρει από γλυπτική και δεν σταματά στο αποτέλεσμα, αλλά ξέρει και το πώς φτάνεις εκεί και το πώς μετουσιώνεται το αντικείμενο σε "έργο" "τέχνης"... "

    Ηταν ανάγκη να υπάρχεις και να μπορείς έτσι εύκολα να πιάνεις το χέρι μου και να με ταξιδεύεις?

    Πώς παω μετά να συνεχίσω με τα καθημερινά, πόσο πιο αγγαρείες μου φαίνονται...

    Αι σιχτίρ Αντυ!
    :-)

     
  • At Μαΐου 11, 2006 10:18 μ.μ., Blogger blade runner said…

    καλέ μου andy, τι κάνει η virgola;

     
  • At Μαΐου 11, 2006 11:52 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    Μια πάνω, μια κάτω.

    Τη μία κλείνουν οι πληγές και λέμε Δόξα Συ ο Βούδας και την άλλη ξανανοίγουν και εμφανίζονται και νέες.

    Είναι κι ο κωλόκαιρος που δε βοηθάει, δε λέει να καλοκαιριάσει φέτος.
    Όταν λειάζεται στο ήλιο συνέρχεται (κάθε φορά που την μεταφέρω στον κήπο).

    Το καλό είναι ότι τρώει κανονικά και γουργουρίζει το μοτορίνο όταν της δίνω χάδια και φιλιά.

     
  • At Μαΐου 12, 2006 1:42 π.μ., Blogger blade runner said…

    super news, τότε είναι καλύτερα, θα την βγάλει καθαρή η ψιψίκα, don't worry. Απλώς, πρόσεχέ την και όλα θα πάνε καλά, θα δεις.

     
  • At Μαΐου 12, 2006 1:49 π.μ., Blogger aphrodite said…

    Πού'σαι andy honey στου ΝΔ που μας λείπεις?

    ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

     
  • At Μαΐου 12, 2006 1:58 μ.μ., Blogger enteka said…

    ωραίο το ποστ...
    :)

     
  • At Μαΐου 12, 2006 9:44 μ.μ., Blogger Ergotelina said…

    Ο Δαβιδ μοιαζει του Andy στη Φωτο!..

     
  • At Μαΐου 12, 2006 9:56 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    aphrodite,
    περνάω μέρες ολίγον σουρεάλ, τι να σου λέω τώρα...

    enteka thanx!

    εργοτελίνα,
    δεν το 'χα σκεφθεί ποτέ!
    Mπορεί και να ΄χεις δίκιο.
    Μήπως παρασύρεσαι από τη γοητεία του David?

     
  • At Μαΐου 12, 2006 11:54 μ.μ., Blogger houlia said…

    Ωραια λόγια για μια απόμακρη τέχνη. Οπως την περιγράφεις μπορεί να έχει και συμβολικό χαρακτήρα. Την έννοια τής απέκδυσης και τής αναγέννησης...

    Καποτε ένοιωσα πληρότητα μπροστά σ'ένα αλαβάστρινο χιτώνα...Δε θυμάμαι ούτε τον καλλιτέχνη, ουτε το έργο(στην πινακοθηκη τού Βερολίνου) αλλά θυμάμαι πώς γέμισε χαμόγελο η φυχή μου..

     
  • At Μαΐου 15, 2006 8:39 π.μ., Blogger Patricia said…

    Andy καλημέρα!

     
  • At Μαΐου 15, 2006 8:42 π.μ., Blogger Silio D' Aprile said…

    Πριν από δέκα χρόνια βρέθηκα, σχεδόν τυχαία αλλά με ερευνητικό χαρακτήρα, στη ρωμαϊκή πόλη της Γόρτυνας. Η πόλη παραμένει άγνωστη στους περισσότερους Κρητικούς και στους τουρίστες, ωστόσο πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες πόλεις του 1ου αιώνα μ.Χ. και, σ' ό,τι αφορά το δικό μας παρόν, ένας αρχαιολογικός θησαυρός που ξεχειλίζει από αγάλματα. Συμπληρώνω το κείμενο "Περί γλυπτικής" περιγράφοντας μια πελωρίων διαστάσεων μαρμάρινη σύνθεση του Δία καθισμένου στον θρόνο του, η οποία βρίσκεται πεταμένη -κυριολεκτικά- σ' έναν ελαιώνα. Από μακριά μοιάζει με παιδικό παιχνίδι ριγμένο άτσαλα προς το πλάι. Ρώτησα έναν πανεπιστημιακό, μου απάντησε ότι είναι ζήτημα εθνικής πολιτικής και επομένως κανένας δεν ενδιαφέρεται για το ρωμαϊκό παρελθόν "της λεβεντομάνας Κρήτης"... Αποσβολώθηκα. Τριγύρισα το άγαλμα, παρατήρησα το θλιμμένο βλέμμα του Δία, σκέφτηκα ότι εάν είχα δύναμη θα γύριζα σωστά το άγαλμα ώστε να κοιτάζει τουλάχιστον προς τον ορίζοντα. Εκείνη την ημέρα φυσούσε και μου άρεσε, ανακουφιστικά, το ασήμισμα στα φύλλα των ελιών. Πρόπερσι βρισκόμουν στο Μουζέο Ουφίτσι της Φλωρεντίας κι εκεί μελαγχόλησα κοιτάζοντας τα έργα του Μικελάντζελο, ή μάλλον σκεπτόμενος -κάνοντας τη σύγκριση- για την τύχη του εγκαταλειμμένου Δία στη μακρινή Γόρτυνα. Πώς κάνεις ένα κομμάτι από μάρμαρο ν' αποκτήσει πνοή;

     
  • At Μαΐου 15, 2006 5:36 μ.μ., Blogger aphrodite said…

    Ουτε κι εμένα με βλέπω μέσα σήμερα.... πού σερβίρουν διαδικτυακό καφέ να κεράσω?...

    (μ'αρέσει που "έπεφτε" το επίπεδο με τα σεξο-τσατς....)
    ;-)

    Αφροδίτη

     
  • At Μαΐου 15, 2006 6:03 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    Έλα ντε...

    Μου τη δίνουν οι ξερόλες, οι παντογνώστες, οι τρομοκράτες του πνεύματος.

    Οι μορφωμένοι έχουν δεκαπλάσια ευθύνη απ' τους ανόητους...

     
  • At Μαΐου 15, 2006 8:34 μ.μ., Blogger το θείο τραγί said…

    Πραγματικά, το ποστ αυτό είναι πολύτιμο.

     
  • At Μαΐου 15, 2006 10:54 μ.μ., Blogger tslyns said…

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • At Μαΐου 16, 2006 12:39 π.μ., Blogger αθεόφοβος said…

    Την πνοή την δινει το ταλέντο ,αυτή η άπιαστη ικανότητα των ανθρώπων που τό έχουν,να δίνουν ψυχή σε άψυχα πράγματα.
    Αν ένας γλύπτης δίνει ψυχή σε άψυχο μάρμαρο τι να πεί κανείς για το θαύμα που πετυχαίνει μια ορχήστρα με δεκάδες μουσικούς που στα ίδια δέκατα του δευτερολέπτου πετυχαίνουν να κάνουν την σωστή κίνηση σε διαφορετικά όργανα και να καταφέρνουν να δίνουν ένα τέτοιο αισθητικό αποτέλεσμα.

     
  • At Μαΐου 16, 2006 12:54 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    @θείο τραγί & tslyns

    σας ευχαριστώ θερμά.

    @αθεόφοβος,

    έχετε απόλυτο δίκιο για την ορχηστρική μουσική!
    Είναι ένα ακόμα θαύμα του πολιτισμού μας, χρειάζεται ειδικό post νομίζω.

    Καλωσήλθατε στο σπιτικό μου.

     
  • At Μαΐου 16, 2006 12:32 μ.μ., Blogger Μαρκησία του Ο. said…

    Πολύ όμορφα τα λες. Όλα αυτά τα ένιωσα πολύ όταν πήγα Ρώμη-Φλωρεντία.
    Εκεί τα λόγια είναι περιττά...

    καλημέρα :)

     
  • At Μαΐου 16, 2006 3:13 μ.μ., Blogger αθεόφοβος said…

    Ξέχασα να πώ για το αίσθημα ωμορφιάς που σε πλημμυρίζει όταν αντικρίζεις τους δύο Ελληνες πολεμιστές του Ριάτσε από χαλκό στο μουσείο του Ρέτζιο.Η γοητεία αυτών των αγαλμάτων είναι τόσο καταλυτική ώστε ένας κρυπτοομοφιλόφιλος που ήταν στην παρέα να αναφωνήσει:Α!!εγώ θα μείνω!

     
  • At Μαΐου 16, 2006 11:51 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • At Μαΐου 18, 2006 1:25 π.μ., Blogger houlia said…

    Μπήκα (κι εδώ) (αργά) (συνήθως απουσιάζω τις ώρες αιχμής:-()

    Να πιω μια καληνύχτα.
    Να πω μια καλημέρα!

    A bien tot!

     
  • At Μαΐου 18, 2006 8:34 π.μ., Blogger paragrafos said…

    Μάλλον η ομορφιά είναι διαχρονική, ιδίως όταν κρυβει μέσα της την ανθρωπιά. Άλλωστε και η Αναγέννηση προς τα εκεί στράφηκε και επανεφηύρε την ανατομία λέει ο Γκόμπριτς στην "Ιστορία της Τέχνης", επειδή ήδη είχε αναγεννηθεί στην ψυχή της ο ουμανισμός.

    Εκεί και στην καρδιά μας θα παραμένουν αυτά τα αριστουργήματα για να μας θυμίζουν πλέον ότι οφείλουμε να αναζητούμε τον Ανθρωπο όχι απλώς μέσα στις ακαδημαϊκές συζητήσεις και τις αναλύσεις των Τεχνών και των Γραμμάτων της εποχής, αλλά και μέσα μας.

    Μια τέτοια φιλοσοφική ανθρπωποκεντρική διάσταση βρήκα στα λόγια σας, Κύριε Αντη.

    Με εκτίμηση και αγάπη

    Παράγραφος

    18 Μαϊου 2006

     
  • At Μαΐου 19, 2006 7:52 μ.μ., Blogger aphrodite said…

    Μπες στο η-μαιηλ σου!

     
  • At Μαΐου 19, 2006 9:13 μ.μ., Blogger blade runner said…

    @aphro

    τι θα γίνει με τον Γάτο; Θα τον αφήσουμε έτσι;

    Κάτι άλλο συμβαίνει και δεν μας το λέει;

    Εχουν ειπωθεί πολύ χειρότερα πράγματα στο blog και ποτέ δεν έφτασε σε τέτοιο σημείο.

    στείλε μήνυμα αν θέλεις στο

    thebladerunner1973@yahoo.gr

     
  • At Μαΐου 21, 2006 5:39 μ.μ., Blogger blade runner said…

    τι θα γίνει με την aphro τώρα όμως, ε;

    θα την αφήσουμε έτσι;

     
  • At Μαΐου 21, 2006 8:00 μ.μ., Blogger paragrafos said…

    Επειδή μου αρέσει πολύ το "σιωπηρό" χιούμορ, ιδίως όταν παρεμβάλλεται ανάμεσα στη συγκίνηση και το θαυμασμό, είπα να μεταφέρω αυτούσιο τον παρακάτω διάλογο:
    --------------------------------


    andy dufresne said...
    Kαμιά φορά σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να κάνουμε (δεν ξέρω ποιοι) ένα βιβλίο που να μαζέψει τις απόψεις μας για τον Νίκο Δήμου.

    Υπέροχο το κείμενό σου παράγραφε, αλλά δεν αρκεί για να τον περιγράψει.

    Έχει τόσους εαυτούς ο άτιμος που μάλλον χρειάζεται πολλά κείμενα από διαφορετικούς συγγραφείς, για να φτιάξεις ένα αξιοπρεπές πορτρέτο.

    Αν δεν μείνει στην ιστορία, να μη με λένε andy!

    21 Μάϊος, 2006 18:20




    paragrafos said...

    Πολύ καλή ιδέα, αλλά δεν ξέρω αν θα με εγκρίνει για κάτι τέτοιο. Άλλωστε και τα δυο σχόλια που έγραψα είνα γραμμένα στο πόδι και εν θερμώ, όπως και τα περισσότερα σχόλιά μου. Αυτό που λέτε, αγαπητέ Αντυ, θέλει δουλειά. Φυσικά και προσφέρομαι. Αλλά, είπαμε, χρειαζόμαστε και την απαραίτητη έγκριση.

    Με αγάπη

    Παράγραφος

    21 Μάϊος, 2006 19:21



    Nikos Dimou said...
    andy dufresne said
    "Αν δεν μείνει στην ιστορία, να μη με λένε andy!"

    Κρίμα. Μία ελπίδα είχα κι εγώ να μείνω στην ιστορία και την έχασα, αφού (δυστυχώς) δεν σε λένε Andy...

    21 Μάϊος, 2006 19:22



    ------------------------------
    για την αντιγραφή, με αγάπη - Παράγραφος

     
  • At Μαΐου 25, 2006 12:19 π.μ., Blogger tassos_papadakis said…

    Ωραίο θέμα, ωραία ανάλυση.

    Αν θες να γνωρίσεις έναν Έλληνα Άντι Ντουφρέην(δίχως το χάπυ-έντ, για την ώρα τουλάχιστον), πέρνα από τα μέρη μας. Αν όχι...

    Stay Cool

     
  • At Μαΐου 27, 2006 12:32 μ.μ., Blogger resident said…

    Την Κυριακή έχει η εφημερίδα "το έθνος" την ταινία σου. θα την αγοράσω.

     
  • At Μαΐου 27, 2006 11:32 μ.μ., Blogger Holden said…

    Andy, το κείμενο για τη γλυπτική που έγραψες μου θύμησε την απορία που μου δημιουργήθηκε για το μεγαλείο της τέχνης όταν αντίκρυσα το "φιλί" του Ροντέν. Συμπληρώνω λοιπόν, αν μου επιτρέπεις λίγο τον προβληματισμό σου. Πώς κάνεις ένα κομμάτι μάρμαρο "έρωτα", "πάθος"?

     
  • At Μαΐου 29, 2006 3:43 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    Αγαπητή paragrafos,

    τιμή μου η παρουσία σου και μόνο, πόσο μάλλον τα λόγια σου...

    @tassos_papadakis,

    σ' ευχαριστώ πολύ.

    Όπως λέω και στο προφίλ του andy, δεν είναι πολύ συνηθισμένος άνθρωπος.
    Είσαι τυχερός αν έχεις συναντήσει κάποιον σαν κι αυτόν.


    @the resident,
    η "πλάκα" είναι ότι δεν την θεωρώ σπουδαία ταινία.
    Καλή, αλλά όχι σπουδαία.

    Μου άρεσε πολύ η προσωπικότητα του ρόλου του andy.


    @Holden,
    H απάντηση στα ερωτήματά μας δεν φυλακίζεται σε λόγια.
    It's beyond, great beyond.

     
  • At Μαΐου 29, 2006 11:27 π.μ., Blogger resident said…

    Έτσι μπράβο.Kαι σε μένα τότε που την είδα δεν μου άφησε την εντύπωση της σπουδαίας ταινίας αλλά δεν ήθελα να στο πω.Την αγόρασα από περιέργεια για να δω αν είχα λάθος εντύπωση. αλλά από τι μου λες και συ μάλλον δεν θα αλλάξω γνώμη.Πάντως αν διάλεγα όνομα από ήρωα ταινίας -δεν ξέρω γιατί- αλλά πολλές φορές θα προτιμούσα το Travis?από την ταινία Paris Texas.

     

Δημοσίευση σχολίου

<< Home