andy dufresne

λιτό και τεμπέλικο ιστολόγιο ασήμαντων πραγμάτων

Τετάρτη, Απριλίου 19, 2006

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά



Παίζω πριν από τότε που θυμάμαι.

Όσο γερνάω,
τα παιχνίδια μου αλλάζουν,
εκτοπίζοντας τα προηγούμενα
(λίγα αντέχουν στο χρόνο).

Από τα matchbox
στα τηλεκατευθυνόμενα,
στα συγκρουόμενα και τα kart
και απ’ τα 18
στα κανονικά αυτοκίνητα.
Απ’ τα lego, τα mecanno
και τη monopoly
στις business.
Απ’ το «γιατρό» των 5 ετών
στο Καμασούτρα…

Όσο γερνάω, βαραίνω, προτιμώ τα πιο τεμπέλικα, τα πιο καθιστικά, αυτά που τελειώνουν πιο γρήγορα, τα πιο πρακτικά, τα πιο εγκεφαλικά.


Μια μέρα μπήκε στη ζωή μου ένα παιδί.
7 χρονών, γιος της συντρόφου μου.

Και τότε, ξαφνικά:
«Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά!»

Μου πήρε χρόνο να βρω το κλειδί που θα μου άνοιγε την πόρτα της μέθεξης…

Στην αρχή, προσπάθησα να είμαι ο εαυτός μου.
Καλό για το μικρό, καλό και για μένα,
γέλια και χαρές,
αλλά τα καλύτερα δεν είχαν έρθει ακόμη.
Απολάμβανα το ρόλο του μέντορα,
προσπαθούσα να αφαιρέσω τα βαρετά παιχνίδια με πιο «χρήσιμα»,
έψαχνα το βαθμό διδαχής του κάθε παιχνιδιού.
Τον κατεύθυνα εκεί που πίστευα ότι ήταν το καλύτερο γι’ αυτόν.

Ώσπου μια μέρα, ένα γλυκό σούρουπο του Ιουνίου στην Πούντα Ζέζα,
έγινε μία μικρή αποκάλυψις.


Διάβαζα εφημερίδα στην παραλία, Μέγιστη στιγμή, ιερή.
Μετά από δυο έντονες, χορτάτες δεκαετίες ανοίγματος,
αισθάνεσαι να κλείνεις.
Δεν ονειρεύεσαι τίποτα καλύτερο απ’ το αργό, βασανιστικό ξεσκόνισμα της εφημερίδας στην παραλία,
άδεια από ανθρώπους,
γεμάτη από γλάρους, ψαρόβαρκες, γλυκά κύματα
και γαλάζιο, πολύ γαλάζιο.

Το σκορ στα ναι-όχι της ημέρας ήταν 9-0, οπότε δικαιούμουν ένα όχι,
αλλά η επιμονή του μικρού έσκαγε γάιδαρο.
«Μα σε λίγο νυχτώνει, δεν προλαβαίνουμε, την επόμενη φορά»
κανένα δε απέδωσε.

Αρχίσαμε να χτίζουμε κάστρο στην άμμο στις 7 το απόγεμα!



Τι πιο «άχρηστο» από ένα κάστρο στην άμμο,
το οποίο μάλιστα όταν τελειώσει θα ’ναι νύχτα και θα κρυώνουμε και θα πρέπει να φύγουμε κι ούτε φωτογραφία δεν θα μπορέσουμε να το βγάλουμε;

Και μιλάμε για δουλειά, όχι παίξε-γέλασε.

Διαφωνήσαμε αρχιτεκτονικά, στατικά, μηχανολογικά, αισθητικά, κατασκευαστικά,
κουβαλήσαμε πέτρες για να γεμίσουμε το κάστρο,
(ουφ, κουράστηκα ήδη…)
κουβαλήσαμε λάσπη για να το χτίσουμε,
(ποτάμι ο ιδρώτας…)
στρογγυλέψαμε ξανά και ξανά και ξανά τις γωνίες του,
(θέλει Ιώβειο υπομονή η άμμος…)
μαζέψαμε άσπρες πέτρες για τη σκεπή,
κόκκινες πέτρες για τερακότα,
φτιάξαμε πόρτα και παράθυρα από πεταμένες σακούλες,
κάναμε τα κλαδάκια δέντρα και πρασινίσαμε τον κήπο,
βάλαμε έναν ασβεστόλιθο ανάποδα και φτιάξαμε πισίνα,
πέτρινα μονοπάτια στον κήπο,
φράχτη, είσοδο και
(ουφ…)

ΤΕΛΟΣ!

Όσο χτίζαμε, τόσο κατέρρεε ο ορθολογισμός μου.
Ο μικρός βυθιζόταν στο παραμύθι του και μ’ έπαιρνε μαζί του.
Ο ιδρώτας της δημιουργίας, της ομαδικής δουλειάς και του τρελού κεφιού γλυκός σα μέλι.
Και θαρρώ πως μαζί του χυνόταν και όλο μου το τελεολογικό κομμάτι.
Τα σημαντικά έγιναν ασήμαντα και τα ασήμαντα πολύτιμα.

Από τότε χτίσαμε κάστρα πολλά,
το επόμενο καλύτερο απ’ το προηγούμενο.


Εκείνο το βράδυ έλυσα το αίνιγμα του Διονύση Σαββόπουλου.

Αφέθηκα στο ζεν ρυθμό του μικρού
κι απόλαυσα το
ταξείδι.

Ξανάγινα παιδί.



πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,

μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

15 Comments:

  • At Απριλίου 20, 2006 12:40 π.μ., Blogger georgia m. said…

    "Πώς να κρυφτείς απ τα παιδιά
    έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα"...

     
  • At Απριλίου 20, 2006 2:01 π.μ., Blogger aphrodite said…

    Είμαι χάλια, το κείμενό σου μου θύμισε για ποιό λόγο αξίζει ακόμη να συνεχίσω, τώρα που νοιώθω κούραση αιώνων & θέλω να πατήσω ένα κουμπί και να εξαφανιστώ...

     
  • At Απριλίου 20, 2006 2:41 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    aphrodite,

    σ' ευχαριστώ για τα λόγια σου.

    Μην σ' ακούω όμως κουρασμένη, στο μυαλό μου είσαι βιονική - πρότυπο μάνα-blogger που βρίσκει την ευτυχία, την ποίηση, την τρέλα ανάμεσα σε μωρουλίνια και πληκτρολόγιο.

    Καλή δύναμη.

     
  • At Απριλίου 20, 2006 2:47 π.μ., Blogger aphrodite said…

    andy,

    στις καλές μου έτσι είμαι, χίλια ευχαριστώ που το συνόψισες τόσο ωραία, απλώς σήμερα μέσα σε λίγην ώρα μ'έκαναν χάλια...

    Ερώτηση: πότε ήταν το τροχαίο? Το λέω γιατί αν νομίζεις ότι περνάει γρήγορα... θα περιμένεις αρκετά!

     
  • At Απριλίου 20, 2006 2:53 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    Ήταν Αύγουστο, ο γιατρός είπε δύο μήνες, είμαστε στους οκτώ κι ακόμα δεν είμαι τελείως καλά, περπατάω αλλά δεν μπορώ να τρέξω.

    Το αυτοκίνητο δεν φτιάχτηκε, για να καταλάβεις...

    Ελπίζω να είσαι λίγο λιγότερο χάλια.

     
  • At Απριλίου 20, 2006 9:57 π.μ., Blogger aphrodite said…

    andy,

    είχα περιγράψει το δικό μου τροχαίο εν τάχει στην Καθημερινότητα (ΝΔ), αλλά δεν κάνουν collpase τα σχόλια να μπορώ εύκολα να σου πω πού είναι- μπες αν θες στο νικ μου και διάβασε...

    Το δικό μου αμάξι επίσης δεν φτιάχτηκε ποτέ, πήρανε μόνον τα λάστιχα, το μπροστινό κάθισμα, το μισό πίσω, τά 2 φτερά και κάτι ψιλά από μηχανή... Από ολόκληρο αυτοκίνητο! Οταν το είδα πολύ αργότερα, δεν πίστευα ότι βγήκα από κει μέσα, με μόνον τις βαρειές κακώσεις κι όχι τουλάχιστον για εντατική... Μόλις μετά τον θάνατο του πατέρα μου, χωρίς να φταίω! Και μετά να έχω και κατασκευασμένους μάρτυρες του αντίδικου, ο οποίος αντιμετωπίζει χοντρές κατηγορίες και θέλει να τη σκαπουλάρει... Το να διαβάζω τα ψέμματά τους με πόνεσε το ίδιο πολύ με το ατύχημα, αν όχι περισσότερο...

    Εγινε μέρα-μεσημέρι - οπότε ένοιωσα ξαφνικά ότι δεν είμαστε ασφαλείς πουθενά, δε χρειάζεται να το ψάχνεις εσύ το κακό με ανευθυνότητες, θα σε βρει αυτό ακόμη και in the broad daylight.
    Ημουν εξαιρετικά τυχερή που τη γλύτωσα τόσο φτηνά, αλλά φυσικά δεν επουλώνεται κάτι τέτοιο - οδήγησα σχεδόν αμέσως, όμως κοντεύω να γίνω παρανόϊκή, ακούω τρίξιμο φρένων και νομίζω ότι κάποιος θα με ξανα-εμβολίσει, διστάζω να βάλω και τα παιδιά μέσα (ευτυχώς τότε δεν τα είχα μαζί μου).

    Εχουν περάσει 9 μήνες, και ο αυχένας - πλευρά & σπονδυλική στήλη έχουν που έχουν την επιβάρυνση από τα παιδιά, έφαγαν και όλη την κρούση, ώρες-ώρες με τρελλαίνουν στον πόνο, κι αυτό δεν μπορεί να διορθωθεί με τίποτε...

    Είναι πολύ δύσκολο να μην αισθάνεσαι ότι είσαι γελοιωδώς φθαρτός μετά από κάτι τέτοιο, ότι δεν υπάρχει ουσιαστικά ασφάλεια πουθενά στον πλανήτη, κι ότι ζούμε βασικά από τύχη... Με πιάνει τρέλλα να σκέφτομαι τι θα γίνουν τα παιδιά μου έτσι και πάθω κάτι, και το τι θα γίνει αν πάθουν αυτά κάτι - δεν θέλω ούτε να το συζητάω!

    Δε νομίζω ότι αυτή η τρομάρα θα μου περάσει ποτέ, και δεν μπορώ να την πάρω ως μήνυμα να τρώω τη ζωή με το κουτάλι, ώστε να προλάβω να την απολαύσω πριν μας εύρει το κακό... Δε μπορώ, είμαι μουδιασμένη και καταλαχταρισμένη...

    Οπότε σε καταλαβαίνω απόλυτα, το μόνο -από τη στιγμή κιόλας που έρχεται ο/η junior- οφείλεις να βρίσκεσαι στην καλύτερη δυνατή σου φόρμα, και τις μελαγχολίες και τις τρομάρες και τα... φιλοσοφικά μόνον στον ύπνο σου! Θα σε/σας τρέξει τόσο που η χαρά δε θα σου αφήσει περιθώριο να καταλαβαίνεις συνέχεια ΤΙ έρχεται και ΠΟΣΗ ευθύνη κουβαλάει...

    Συγνώμη για το κατεβατό, βλέπεις αν δεν έχεις την πολυτέλεια του ύπνου είσαι μονίμως όπως οι άλλοι είναι τό βραδυ, που κυριαρχεί το συναίσθημα... Η ψύχρα που τετραγωνίζει και φτιάχνει "to-do" lists λειτουργεί με αυτόματο, όλη μέρα έχουμε emotional roller-coaster & μελαγχολικές διαθέσεις...

    Δεν είσαι μόνος!

    (και πάλι ευχαριστώ για χτες, ήμουν πραγματικά σκατά..)

     
  • At Απριλίου 20, 2006 12:10 μ.μ., Blogger resident said…

    Από την εμπειρία μου θα σας πω ,ότι το κολύμπι και οι ασκήσεις στη θάλασσα , είναι μια απ τις καλύτερες φυσιοθεραπείες για τα μυοσκελετικά προβλήματα. Καλή ανάρρωση και καλό Πάσχα.

     
  • At Απριλίου 20, 2006 1:06 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    aphrodite,
    μου άρεσε πολύ αυτό που είπες:

    "...βλέπεις αν δεν έχεις την πολυτέλεια του ύπνου είσαι μονίμως όπως οι άλλοι είναι τό βραδυ, που κυριαρχεί το συναίσθημα...".

    Δεν το είχα σκεφθεί ποτέ αυτό!
    Λες γι' αυτό να με κοιτάνε όλοι περίεργα;...

    Το σεντόνι σου μου έδωσε μεγάλη χαρά - ξέρεις τί είναι να λαμβάνεις το πρώτο σου blog-o-σεντόνι;

    Κάπου στο'χω ξαναγράψει, είναι κρίμα (για τη blogo-σφαιρα) που δεν έχεις δικό σου blog.

    Ανοιξες πολλά θέματα και σε λίγο φεύγει και η πτήση μου...

    Το αίσθημα να διαβάζεις ψευδή στοιχεία αντιδίκου (μιλάμε για science fiction, o δικηγόρος του πρέπει να ήταν συγγενής του Hans Kristian Andersen ή του George Bush) το έχω ζήσει κι εγώ, είναι α π ε ρ ί γ ρ α π τ ο.
    Μία από τις μεγαλύτερες δοκιμασίες νεύρων που έχω γευτεί.

    Θεωρώ ότι είμαι δίκαιος άνθρωπος κι έτσι η αδικία με εξοργίζει αφάνταστα.
    Αν σ' αυτό προσθέσεις ότι είμαι και peacemaker τότε καταλαβαίνεις τις εσωτερικές συγκρούσεις...

    Πάντως, για να πούμε και κάτι ευχάριστο, η εποχή της ανάρρωσης μετά το ατύχημα ήταν μία από τις ευτυχέστερες της ζωής μου.

    Το κείμενο που έστειλα χθες στου ΝΔ είναι ένα μικρό απόσπασμα από αυτά που έγραφα τότε.
    Δεν με χωρούσε ο τόπος.

    Δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να πετάξει στους ουρανούς, αν πρώτα δεν βουλιάξει στα τάρταρα.

    Αν δεν τα ξαναπούμε εύχομαι καλό Πάσχα.

     
  • At Απριλίου 20, 2006 1:15 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    Dear resident,
    πόσο δίκιο έχεις για τη θάλασσα.
    Εμ, τυχερός νησιώτης είσαι, ποιός στη χάρη σου;

    Από ποιό νησί είσαι άραγε;
    Δεν θυμάμαι αν το'χεις αναφέρει κάπου.

    Από τότε που άνοιξε ο ΝΔ το blog-o-μάγαζο εισέβαλλαν στην (κακή) μνήμη μου καμιά 30 προφίλ (και χωρίς εικόνα!), οπότε μπερδεύομαι και ξεχνάω.

     
  • At Απριλίου 20, 2006 1:25 μ.μ., Blogger resident said…

    Από τα Επτάνησα.Mάλλον από το ομορφότερο.Aν έχεις πάει σε όλα, το αφήνω στην κρίση σου.
    Kαλο ταξίδι.(Δε νομίζω να έρχεσαι προς τα δω?)

     
  • At Απριλίου 20, 2006 1:45 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    resident,
    μου ΄βαλες δύσκολα.

    έχω πάει Κεφαλλονιά, Λευκάδα, Ιθάκη, Παξούς-Αντίπαξους και Κέρκυρα. μου λείπει η Ζάκυνθος.

    Μη με βάζεις να διαλέξω ανάμεσα σε τόσο όμορφα μέρη.

    Πάντως, τώρα φεύγω για... Δυτικά σας.

     
  • At Απριλίου 21, 2006 1:01 π.μ., Blogger georgia m. said…

    @andy:
    Δυτικά της λύπης;

     
  • At Απριλίου 21, 2006 7:24 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    Δυτικά της θλίψης.

    Άν βρω χρόνο θα στείλω ανταπόκριση από Τοσκάνη.

    Να περνάτε καλά amici miei.

     
  • At Απριλίου 25, 2006 10:10 π.μ., Blogger aphrodite said…

    Μπράβο άντυ! Ηρθες την κατάλληλη στιγμή γι να κάνουμε την 666-άρα! Χωρίς εσένα θα τα είχα παρατήσει! Αντε, και χωρίς τον alombar - πάντως, το ψιλο-"χαιρέτισμα" από τον μεγάλο το φάγαμε νομίζω!

     
  • At Απριλίου 27, 2006 12:41 π.μ., Blogger lia_of_surrealism said…

    Α στο καλό συγκινήθηκα μ'αυτο το κείμενο-περιγραφή. Μπραβο σου. Πάντα τέτοια ;-)

     

Δημοσίευση σχολίου

<< Home