andy dufresne

λιτό και τεμπέλικο ιστολόγιο ασήμαντων πραγμάτων

Τετάρτη, Μαΐου 03, 2006

Έκανα τη διαθήκη μου, γαμώ τη δισκοθήκη μου!


Κάνει μία από τις δυσκολότερες δουλειές που υπάρχουν.
Κριτική νέων δίσκων.

Δυσκολία πρώτη, να εντοπίσεις τους καλούς δίσκους από μία στοίβα εκατοντάδων άγνωστων και γνωστών καλλιτεχνών.
Δυσκολία δεύτερη, όταν το κάνεις κάθε μήνα, σε 6 μήνες βαράς ενέσεις.

Δυσκολία τρίτη και φαρμακερή, πώς είναι δυνατόν να περιγράψεις τη μουσική;;;

Υπάρχουν εκατομμύρια μουσικογραφιάδες στον πλανήτη, αυτοί που «το’ χουν» μετριούνται στα δάχτυλα ενός χεριού.
Με 80 λέξεις να δώσεις στον άλλο να καταλάβει τι πρόκειται να αισθανθεί!

Κάτι σαν να μεταφράζεις ποίηση.

Ο φίλος μου ο Αλέξης είναι απ’ αυτούς που το ’χει το χάρισμα -δεν το θεωρώ τυχαίο.

Έχει μουσική παιδεία, ανοιχτό μυαλό, τελειομανία και κυρίως, αυτή τη δυνατότητα του καλλιτέχνη να μπορεί να χωρέσει 10 νοήματα και 10 εικόνες σε 5 λέξεις.

Πολύ ισορροπημένος άνθρωπος, ολιγαρκής, μοντέρνος, εξαιρετικά μορφωμένος αν και κακός μαθητής στο σχολείο, με γερά θεμελιωμένο σύστημα αξιών, το ’χει γκρεμίσει αρκετές φορές και κάθε φορά που το ξανάχτισε το ’φτιαχνε στερεότερο.

Παντρεμένος, χαλαρός, ήρεμος, γαλήνιος κι ευτυχής, με κορόιδευε για το άγχος μου, με μόνιμη διάθεση για πλάκα, όχι από εκείνους που την ξεκινάνε, αλλά απ’ αυτούς που τη συνεχίζουν, με γέλιο σαν του κινηματογραφικού Amadeus, ένα μεγάλο παιδί.

Δεν τον θυμάμαι ποτέ στεναχωρημένο, θλιμμένο, μελαγχολικό.
Το σχεδόν αντίθετό μου δηλαδή, ίσως γι’ αυτό γίναμε φίλοι.
Ζήλευα την αταραξία του, το σπίτι του λιτό σαν πιθάρι,
Διογένη τον ανέβαζα,
«έξυπνο παιδί, χαρά γεμάτο» τον κατέβαζα.

Πριν μερικά χρόνια, ξαφνικά, χωρίς προφανή λόγο και αιτία, χτύπησε την πόρτα του σπιτιού του ένα πρόβλημα. Μεγάλο.

Δεν μπορούσε να κοιμηθεί.

Μία μέρα, δύο μέρες, θα περάσει που θα πάει.
Τρίτη μέρα, μια βδομάδα, δυο βδομάδες.
Ούτε πέντε λεπτά ύπνος σε δυο βδομάδες!

Μόλις σκοτείνιαζε άρχιζε η μάχη.
Πάλευε με ένα μαξιλάρι, με δύο μαξιλάρια, με κανένα μαξιλάρι, ανάσκελα, μπρούμυτα, δεξιά, αριστερά, στον καναπέ, στο πάτωμα
πουθενά δεν υπήρχε λίγος ύπνος γι’ αυτόν.
Δοκίμασε τηλεόραση, video, έβαλε δορυφορική, σέρφαρε στο δίκτυο, μέτραγε προβατάκια, διάβαζε βιβλία, άκουγε μουσική, έκανε γυμναστική, έπινε αλκοόλ, έβγαινε βόλτες, ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί – τίποτα.

Πήγε σε γιατρό, του ΄δωσε χάπια.
Κοιμήθηκε κάνα δυο μέρες, ξανά γαρίδα το μάτι.
Ξανά στο γιατρό, πιο βαριά χάπια.
Ξανακοιμήθηκε δυο μέρες και πάλι απ’ την αρχή.
Έκανε ιατρικές εξετάσεις, δε βρέθηκε τίποτα.

Δεν είχε καμιά στεναχώρια, δεν του ’φταιγε κανείς, ήταν ακόμα ερωτευμένος με τη γυναίκα του, δεν είχε τάσεις φυγής, δεν ήθελε να αλλάξει τίποτα.

Κανείς δεν μπορούσε να τον βοηθήσει.

Εν τω μεταξύ πέρασαν δυο μήνες, ο Αλέξης είχε γίνει ζωντανός-νεκρός,
ζόμπι κανονικό.
Αν δεν τον ήξερα καλά, θα έλεγα ότι έχει κυλήσει στην πρέζα.
Κατακόκκινα μάτια κυρτά, καρφωμένα στο πουθενά, ρυτιδιασμένο πρόσωπο γκρι-μελιτζανί, πρηξίματα στα άκρα, πόνοι σ’ όλο το σώμα.
Κοιμόταν όρθιος για λίγα δευτερόλεπτα στη δουλειά, στο δρόμο, με παρέα.

Τη μέρα έψαχνε για τη λύση, τα βράδια ψαχνόταν για τη λύτρωση,
μα του κάκου.

Οι μήνες περνούσαν κι ο Μορφέας δεν έλεγε να τον επισκεφθεί.
Με τσαλαπατημένο ηθικό, εξαντλημένος ψυχικά, σωματικό ράκος,
άρχισε να σκέφτεται ότι μετράει μέρες.

«Έκανα τη διαθήκη μου, γαμώ τη δισκοθήκη μου» έλεγε
και φαινόταν να τον απασχολεί για πρώτη φορά το μεγάλο ταξίδι.

Έξι μήνες ξάγρυπνος, έπιασε πάτο.

Εγκατέλειψε κάθε προσπάθεια να κοιμηθεί.
«Όσο μου μένει να ζήσω, θα ζήσω σα ζόμπι, 24 ώρες το 24ωρο».
Παραδέχθηκε την ήττα του και περίμενε στωικά το μαύρο ιππότη με τη ρομφαία.
Άρχισε να κάνει δουλειές, σχέδια και όνειρα για τη νύχτα του,
αγόρασε 24ωρη agenda,
κατάφερε να το δει θετικά.

«Αφού σε λίγο δεν θα ζω, ας το χαρώ όσο μπορώ.
Θα φτιάξω το καφεδάκι μου στις 3 το πρωί, θα πιω το τσαγάκι μου στις 5, τη μπυρίτσα μου στις 7, καφεδάκι στις 9
και πάει λέγοντας (ή μάλλον πίνοντας)».

«Θα κάνω όσα δεν προλαβαίνω να κάνω τόσα χρόνια, πόσα βιβλία, πόσα site, πόσες ταινίες, πόσες μουσικές μου χρωστάω;»

«Η αϋπνία είναι σαν το βιασμό» σκέφτηκε
«αν δεν μπορείς να τον αποφύγεις, απόλαυσέ τον».


Το δεύτερο βράδυ τον πήρε ο ύπνος.

Κοιμήθηκε γλυκά και το επόμενο βράδυ και το μεθεπόμενο και το επόμενο απ’ το μεθεπόμενο.

Και κοιμάται ακόμα…

36 Comments:

  • At Μαΐου 03, 2006 3:02 π.μ., Blogger aphrodite said…

    Πού'σαι καλέ κι έχασες φάση?

    Πάντως το κείμενο α-παι-χτο!

    Προσκυνώ!

     
  • At Μαΐου 03, 2006 4:11 π.μ., Blogger Praktor said…

    http://en.wikipedia.org/wiki/Fatal_Familial_Insomnia
    http://www.msnbc.msn.com/id/6822468/?GT1=6190

     
  • At Μαΐου 03, 2006 10:33 π.μ., Blogger georgia m. said…

    Ελπίζω να με συμπεριέλαβε(ς) στη διαθήκη.

     
  • At Μαΐου 03, 2006 8:33 μ.μ., Blogger houlia said…

    Α, ευτυχως που το βρίσκω κι εδώ το κείμενο (στου Δήμου θα χανόταν η απορία μου)
    "Και ακόμα κοιμάται..."
    Εννοείς οτι πέθανε?

    Για να είμαι σίγουρη για την αίσθηση που θα μου αφήσει η θαυμάσια ιστορία. Χαρά ή λύπη?

     
  • At Μαΐου 03, 2006 9:17 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    Καλησπέρα σας κυρίες μου και κε/κα praktor.

    θερμές ευχαριστίες aphrodite.

    georgia m. στη διαθήκη του δεν σε έχει συμπεριλάβει, τη δική μου δεν την έχω κάνει ακόμα (κακώς!).

    Όχι houlia δεν πέθανε, κοιμάται ήσυχος δίπλα στο γιο και τη γυναίκα του.

     
  • At Μαΐου 04, 2006 1:06 π.μ., Blogger houlia said…

    Happy end!

    Happy end, θα ήταν τελικά κι αν ακόμα είχε πεθάνει. Με τη συνείδηση που περιγράφεις.

    Καλόν ύπνο!

     
  • At Μαΐου 04, 2006 2:56 π.μ., Blogger par-i-saktos said…

    ωραια ιστορια, load us with more like this!..

     
  • At Μαΐου 04, 2006 4:16 μ.μ., Blogger lia_of_surrealism said…

    Αχ συγκινήθηκα! Μπράβο andy, άργησε αλλά έφτασε υπέροχο. Με μένα δεν πιάνει βέβαια το κολπάκι του...και για μια στιγμή ήλπιζα ότι θα μου δώσεις τη λύση. Όχι τίποτ'άλλο, έβγαλαν και τη μεταμεσονύκτια εντατική και ξεμείναμε. Κάτι τέτοια πάντως (μου) ανεβάζουν το ηθικό και το επίπεδο. Φιλιά στα μούτρα σας!

     
  • At Μαΐου 04, 2006 11:48 μ.μ., Blogger resident said…

    Το έχω σκεφτεί πολλές φορές.Oσο και να αγαπάω την μουσική ,όσους δίσκους και να έχω ακούσει, θα μου ήταν αδύνατο να γράψω κριτική έστω και για ένα δίσκο. Eκτός του ότι απαιτεί πολλές γνώσεις και πολύ δουλειά πρέπει όπως λες και συ να το χεις.O Α.Ζηλοs είναι ένας από αυτούς που το έχουν και το κατέχουν.

     
  • At Μαΐου 05, 2006 12:46 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    Αγαπητέ resident,
    θα διαφωνήσω μόνο σε σχέση με το Ζήλο.
    Ο Αργύρης είναι σπουδαίος δημοσιογράφος και άνθρωπος (και καλός φίλος...).
    Είναι απόλαυση να τον διαβάζεις, ειδικά όταν θάβει (αξεπέραστος!), αλλά δεν σου δίνει πάντοτε τη "σωστή" αίσθηση του δίσκου.

    Για μένα το κριτήριο μιας καλής κριτικής είναι όταν κατόπιν ακούς το δίσκο και ξαναδιαβάζεις την κριτική, η κάθε λέξη να επιβεβαιώνεται.

     
  • At Μαΐου 05, 2006 12:48 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    houlia, par-i-saktos, lia ευχαριστίες για τα καλά σας λόγια, μου προκαλείτε συναισθήματα στα οποία δεν είμαι συνηθισμένος.

     
  • At Μαΐου 05, 2006 2:59 π.μ., Blogger Yosemite Sam said…

    andy εξαιρετικό το post.

    Νάσαι καλά.

     
  • At Μαΐου 05, 2006 10:41 π.μ., Blogger resident said…

    "Είναι απόλαυση να τον διαβάζεις, ειδικά όταν θάβει (αξεπέραστος!), αλλά δεν σου δίνει πάντοτε τη "σωστή" αίσθηση του δίσκου."

    Έχεις δίκιο σε όλα αυτά(όταν θάβει ο άτιμος είναι απόλαυση).Mάλλον είμαι συναισθηματικά δεμένος γιατί τον διαβάζω από τότε που ξεκίνησε (νομίζω από τον ήχο).Θυμάσαι τις εκπομπές του στο ραδιόφωνο δεκαετία 80? (χωρίς περιστροφές λεγόταν η μια, -η άλλη? θύμισε μου).
    Γνωρίζεις πολύ καλά το αντικείμενο. Λέγε σε ποιο έντυπο γράφεις για να σε διαβάζω?

     
  • At Μαΐου 05, 2006 11:34 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    sam καλωσήλθες, σε περίμενα.
    Το σχόλιό σου χθες στου ΝΔ ήταν super, μη χάνεσαι...

    resident,
    o Αργύρης είχε πάνω από 5 διαφορετικές εκπομπές (ή μάλλον ήταν υπεύθυνος ζώνης) στα '80ς (και στα '90ς).

    Αυτή που μου 'χει μείνει περισσότερο είναι η Ηλεκτρική ζώνη.

    Όχι, δε γράφω πουθενά, δεν ήμουν ποτέ καλός στο γράψιμο, η ζωγραφική ήταν το φόρτε μου.

     
  • At Μαΐου 05, 2006 11:52 π.μ., Blogger resident said…

    Θυμήθηκα την εκπομπή: λεγόταν "απόηχοι".Εκανα την ίδια περίοδο μαζί με ένα φίλο, μια παρόμοια εκπομπή (φτηνή απομίμηση) με το ίδιο όνομα("απόηχοι") στο τοπικό ραδιόφωνο.

    Υ.Γ Είσαι πολύ καλός στο γράψιμο.

     
  • At Μαΐου 05, 2006 9:00 μ.μ., Blogger paragrafos said…

    Πανέμορφο και ζηλεύτο το κείμενό σας, κύριε Αντη.

    ---

    Πάντως οφείλω να σας ευχαριστήσω για την σημερινής σας συμπαράσταση και τα ωραία σας λόγια.

    Με εκτίμηση και αγάπη

    Παράγραφος

     
  • At Μαΐου 05, 2006 9:30 μ.μ., Blogger aphrodite said…

    ANDY, ΤΙ'Ν'ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ ΕΙΠΕΣ? ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΟΣ ΣΤΟ ΓΡΑΨΙΜΟ (καλά, δεν επιμένω ΛΟΛ), Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΟΡΤΕ ΣΟΥ?

    ΑΑΑΑΧ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ Η ΓΥΝΑΙΚΑΑΑΑ!

    Τώρα μου τα λες αυτά? Κι εμένα επίσης! Αντε τώρα να τους πείσεις...!

    (Γι'αυτό παιδί μου και ο συντονισμός! Τίποτε δεν είναι τυχαίο!)

    Πάντως έχω λαλήσει, πανθομολογουμένως! Παντρεμένη με τον αστροναύτη, να την πέφτω στον γάτο, να έχω συγκλονιστικό δημόσιο οργασμό με πόντικα, να ζαχαρωνόμαστε με τον Γκηρ (αρκεί να μη με πει tweetie κατά λάθος), αλλά να το χμ, σαν τα κουνέλια μαζί σου σκίζοντας Πλάτωνα,

    Bab' you've got the best of me!

    (Ζωγραφική! Ζωγραφίζει κιόλας!)

     
  • At Μαΐου 05, 2006 11:22 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    Dear θεά,
    ήταν το φόρτε μου, δεν είναι πια.
    Ως τα 10, είχα τσιμπήσει 5 πανγραικικά βραβεία ζωγραφικής.
    Περασμένα μεγαλεία, διηγώντας τα...

     
  • At Μαΐου 06, 2006 12:03 π.μ., Blogger aphrodite said…

    Επιτέλους, τά'πιασες τα συνθηματικά, ντούφλα!
    Πάντως αποκλείεται να ήμασταν τις ιδιες περιόδους, διότι τότε σάρωνα εγώ! (καλά, ΟΚ, 4...) - μπορείς όμως να πεις ότι δεν είσαι ακόμη ζωγράφος - αν αποστρατεία ίσως?

    Ποιόν ποητή είχαν ρωτήσει πότε θα σταματούσε να γράφει ποιήματα & είπε "Τη μέρα που θα πεθάνω, πως μπορώ να ΜΗΝ είμαι ποιητής?"

    Ζηλεύω την Παπαθεοδώρου-Βαλυράκη, που έχει την οικογένειά της (και το υπηρετικόν προσωπικόν βεβαίως) από τη μία και το εργαστήριό της από την άλλη, Στο οποίο όπως δηλώνει κλειδώνεται ένα 8-ωρο καθε μέρα, σαν κανονική εργαζόμενη (Ααααα! Δε μπορώωωωω! Ζηλεύωωωω!). Κι έχεις δει τι παπάδες βγάζει! Τέτοιο χρώμα δεν έχω ξαναδεί για τόσο μηχανικά πράγματα! Μόνο και μόνο τα υλικά της για κάθε πίνακα είναι ένα καλό μηνιάτικο!

    Ζηλεύω Αντυ μου, ΖΗΛΕΥΩΩΩΩ!

    (Βάλε λίγο Mortal Coil τώρα να ηρεμήσω...)

     
  • At Μαΐου 07, 2006 4:03 μ.μ., Blogger blade runner said…

    andy εκπληκτική ιστορία, και ολίγον τρομακτική...

    Βλέπεις, μια δισκοθήκη την έχουμε κι εμείς κι άλλοι πολλοί καλοί φίλοι, δημοσιογράφοι και μη, και προς στιγμήν φαντάστηκα έναν εξ αυτών, τον πιο αγαπημένο μου, να χαζεύει με απλανές βλέμμα το μοναδικό κομμάτι λευκού τοίχου που έχει απομείνει χωρίς να το έχει φορτώσει κι αυτό με cd...

    Για τον Ζήλο, που τον γνωρίζω και προσωπικά, να σου πω ότι κανείς δεν αμφισβητεί τις γνώσεις του, ωστόσο ναι, είναι πρόβλημα να διαβάζεις δισκοκριτική του και να μην καταλαβαίνεις αν ο δίσκος είναι καλός - στην καλύτερη των περιπτώσεων, γιατί στη χειρότερη, εγείρονται και άλλα ερωτήματα!

    Aκούω μουσική (αυτή τη στιγμή το καινούριο του Ben Harper) και χαιρετώ την ωραία παρέα!

     
  • At Μαΐου 09, 2006 1:20 π.μ., Blogger Artanis said…

    Andy, το post είναι εκπληκτικό!Και οι φωτογραφίες της Τοσκάνης στο προηγούμενο (Γ΄Εθνική;;;;;) με έλιωσαν. Θέλω να πάάάάω....

    Η αλήθεια είναι ότι μέχρι να μπω στα σχόλια και να δω την απάντηση σου στην houlia, μου είχαν κοπεί τα πόδια...
    "Και κοιμάται ακόμα…";;;;;
    Απ' ότι είδα, δεν ήμουν η μόνη. Αν και συμφωνώ με το happy end της hoylia, παρ' ότι σκληρό.

    Αν και σου γράφω πρώτη φορά, οφείλω να σου ομολογήσω ότι έχω επισκεφθεί πολλές φορές το blog σου και σε διαβάζω στου Δήμου και σε άλλα blogs.
    Μου αρέσουν πολύ η σκέψη σου και η γραφή σου.

    Καλό βράδυ.

    Υ.Γ. Θέλω να πάω στη Τοσκάάάνη....

     
  • At Μαΐου 09, 2006 1:24 π.μ., Blogger Artanis said…

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • At Μαΐου 09, 2006 7:25 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    Dear aphrodite,
    έχω μεγάλη απόσταση πια απ'το παιδί-θαύμα (έκανε κι άλλα εκτός από τη ζωγραφική...)
    Μου έκανε κακό και προσπαθώ να το ξεχάσω.

    Δεν είμαι ποιητής και δεν με πειράζει.
    Περί ζωγραφικής πάντως θα τα ξαναπούμε.

    Dear blade,
    η ιστορία είναι αληθινή, είναι πιθανόν να γνωρίζεις και προσωπικά ή σαν όνομα τον πρωταγωνιστή.

    Για τους δίσκους που καταλαμβάνουν το πλατώ μου αυτές τις μέρες επιφυλάσσομαι για άλλο post (που μάλλον όταν καταφέρω να το γράψω, θα ακούω άλλους δίσκους...).

    Όπως λέει και η προμετωπίδα του σπιτιού αυτού, είναι λιτό και τεμπέλικο.
    Λίγα και καλά.
    Ή αλλιώς ή καλό ή τίποτα.

    Όχι απλώς βαριέμαι τα blog που είναι μάπα, αλλά τα θεωρώ και ρύπανση και (μέγιστο) έγκλημα κλοπής χρόνου!


    Dear artanis,
    σ'ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

    Σου εύχομαι να πας στην Τοσκάνη asap, δεν θα απογοητευτείς.
    Δεν είναι υπερβολή ότι τα μέρη που περιγράφω και φαίνονται στις φωτογραφίες είναι Γ' Εθνική - πήγαινε και θα με θυμηθείς.

     
  • At Μαΐου 11, 2006 10:27 μ.μ., Blogger blade runner said…

    έχω σπάσει το κεφάλι μου να καταλάβω ποιος είναι! Ξέρω σχεδόν άπαντες τους ανθρώπους που ασχολούνται επαγγελματικά με τη μουσική, και δεν μπορώ να καταλάβω για ποιον μιλάς, αν και παραπέμπει σε ορισμένους αυτό που περιγράφεις...

     
  • At Μαΐου 11, 2006 11:45 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    Kι εγώ ξέρω πολύ κόσμο, κάποιοι είναι και φίλοι μου.

    Είμαι όμως πολύ αυστηρός κριτής, ακόμα και με τους φίλους μου.

    Είναι πιθανόν να μην γνωρίζεις τον συγκεκριμένο (είσαι μια γενιά μετά), παρότι γράφει ακόμα.
    Δεν κάνει ραδιόφωνο πλέον, αλλά ας μην το κάνουμε κουίζ, δεν θα 'ταν σωστό να τον αποκαλύψουμε.

    BTW, αυτές τις μέρες ακούω τρία εκπληκτικά καινούρια άλμπουμ, ένα εκ των οποίων το RHCP.
    Μάλλον χρειάζεται νέο post...

     
  • At Μαΐου 13, 2006 12:35 π.μ., Blogger resident said…

    Σήμερα ξεκίνησε την εκπομπή του ο πετριδης με ένα κομμάτι που τραγούδαγε ο antony από τους antony and the johnsons. Ξέρει κανείς από ποιο lp ήταν το κομμάτι, και από ποιους?

    Υ.Γ Το νέο των Red hot ακούω και γω τώρα.

     
  • At Μαΐου 13, 2006 1:31 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    Dear resident,

    το άκουσα κι εγώ (σε άλλη εκπομπή) αλλά δεν ξέρω τι είναι.

    Θα μάθω και θα σου δώσω σήμα.

    Για το Reh Hot λέω να γράψω postάκι.

     
  • At Μαΐου 13, 2006 2:03 π.μ., Blogger resident said…

    andy said... Για το Reh Hot λέω να γράψω postάκι.

    Γράψε.Mε το καινούργιο τους αναστήνουν πεθαμένο.

     
  • At Μαΐου 15, 2006 8:43 π.μ., Blogger Patricia said…

    Καταπληκτικό κείμενο με φοβερή γραφή! Andy είσαι αποκάλυψη!

     
  • At Μαΐου 17, 2006 2:02 π.μ., Blogger elpida said…

    Είμαι στα 46. Έχω κάνει κι εγώ την διαθήκη μου προ πολλού. Έτσι. ποτέ κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει. Η διαθήκη κακό δεν είναι. Η αυπνία είναι. Έχω κι απ' αυτό. Έχει αλλάξει το βιολογικό μου ρολόι και αν δεν πάει 5 το πρωί, δεν κλείνει το μάτι. Κι άντε το πρωί να σ'αφήσουν οι υποχρεώσεις να κοιμηθείς.Μεγάλο το πρόβλημα. Τελευταίως διάβασα ότ κάποιος έχει να κοιμηθεί 30 ολόκληρα χρόνια και ζει. Μάλλον στο Ανεξήγητο το περιοδικό.

     
  • At Μαΐου 21, 2006 10:23 μ.μ., Blogger kahri said…

    @andy, resident

    Για τον Antony & the Johnsons μάλλον εννοείτε το Beautiful Boy στο album Noah's Ark των Cocorosie.

    Τον Ζήλο μου τον αδικείτε λιγάκι.
    Συνήθως είναι εξαιρετικός, αλλά όταν γράφεις συνέχεια πέφτεις και σε σφάλματα.Έχω αγαπήσει πάρα πολούς δίσκους που δεν θα τους είχα μυριστεί αν δεν ήταν ο Ζήλος.

    Andi γράφεις πολυ καλά!!!

    Ανυπομονώ για το post για τα νέα album.

     
  • At Μαΐου 22, 2006 1:35 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    @Patricia & elpida,

    σας ευχαριστώ θερμά.


    @elpida,

    η διαθήκη είναι μεγάλο ταμπού, μπράβο σου που έχεις ήδη κάνει.
    Θεωρώ μέγιστο ήθος να φροντίζει κανείς να αφήνει τακτοποιημένα τα πράγματα για τους επόμενους.


    Dear kahri,

    σ' ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου.

    Για το Ζήλο, δε θέλω να γίνει παρεξήγηση.

    Ο Ζήλος έχει υπάρξει μια από τις τρεις σημαντικότερες φιγούρες των ελληνικών ροκ media.
    Έχει ηγηθεί σχημάτων στο ραδιόφωνο και σε περιοδικά, έχει γνωρίσει σε όλους μας πολλά ονόματα που ίσως δεν θα μαθαίναμε ποτέ, είναι ο καλύτερος "δισκοθάφτης", έχει γράψει και πολλές καλές κριτικές.

    Αλλά όπως σωστά λες, είναι δύσκολο όταν γράφεις πολύ, να κρατιέσαι συνέχεια σε υψηλό επίπεδο.

    Προσπαθώ να είμαι αυστηρός και ακριβοδίκαιος κριτής.

    Έκαστος στο είδος του.

     
  • At Μαΐου 22, 2006 10:35 π.μ., Blogger resident said…

    kahri said...
    @andy, resident

    "Για τον Antony & the Johnsons μάλλον εννοείτε το Beautiful Boy στο album Noah's Ark των Cocorosie."

    Ευχαριστώ kahri.Nαι, αυτό πρέπει να ήταν.

     
  • At Μαΐου 22, 2006 3:44 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    @kahri + resident,

    για τον Antony να προσθέσω κι αυτά:

    In the wake of his I AM A BIRD NOW album, ANTONY has been working on a multitude of collaborations, film projects and live events.

    He co-produced and performed on the new album by Little Annie called SONGS FROM THE COAL MINE CANARY (Durtro/Jnana).

    He contributed the song "Hole In My Soul" on David Tibet's NOT ALONE 5-CD benefit for Doctors Without Borders (Durtro/Jnana), and has recorded duets with Bryan Ferry and Kembra Pfahler for a new Hal Wilner-produced collection of sea shanties to be released later this year.

    He's also contributed vocals to new albums by Matmos (Matador), Metallic Falcons (Voodoo Eros), My Robot Friend, and Joan As Policewoman (Reveal Records).

    Antony is also prominently featured in the upcoming Leonard Cohen documentary I'M YOUR MAN, where he's presented performing the song "If It Be Your Will", and has songs featured in the feature-length films V FOR VENDETTA ("Bird Girl"), FREE JIMMY (a new song entitled "If You Love Me Then You Will Cut Me"), and LA VIDA SECRETA DE LAS PALABRAS by Pedro Almodovar protege Isabel Coixet ("Hope There's Someone").

    On the live performance front, Antony just presented a concert in Leeds with composer Nico Muhly and the London Sinfonietta.

    He helped curate an evening in Poznan, Poland on June 30th, when Antony and the Johnsons will share the stage with Devendra Banhart, Animal Collective and Cocorosie.

    Antony and the Johnsons will also be performing in Athens, Greece on July 2, and on July 15th in the Latitude Festival in Suffolk, UK.

     
  • At Μαΐου 22, 2006 7:30 μ.μ., Blogger blade runner said…

    κι εγώ να προσθέσω ότι οι Antony & the Johnsons παίζουν live στο Gagarin αρχές Ιουλίου, μερικές μέρες πριν τον Devendra Banhart.

    Αυτό κι αν θα'ναι σούπερ live.

     
  • At Μαΐου 22, 2006 8:10 μ.μ., Blogger kahri said…

    andy said...
    Antony is also prominently featured in the upcoming Leonard Cohen documentary I'M YOUR MAN, where he's presented performing the song "If It Be Your Will"

    Ένα από τα πλέον αγαπημένα μου κομμάτια με την απίστευτη φωνή Antony. Δεν μπορώ να περιμένω!

    Ραντεβού στο live στις 2 Ιουλίου!

     

Δημοσίευση σχολίου

<< Home