andy dufresne

λιτό και τεμπέλικο ιστολόγιο ασήμαντων πραγμάτων

Κυριακή, Απριλίου 02, 2006

Η μπαλάντα του Andy Dufresne


O Andy Dufresne είναι συνηθισμένος άνθρωπος.
Όχι πολύ, αλλά σπάνιος δεν είναι.
Υπάρχουν πολλοί σαν τον Andy. Δεν τους γνωρίζουμε όλους, άντε να ’χουμε γνωρίσει δυο-τρεις.
Σπάνια γράφει κανείς τραγούδια ή βιβλία γι’ αυτούς.
Αλλά όσοι τους έζησαν, δεν θα τους ξεχάσουν ποτέ.

Μιλάω βέβαια για τον πρώην τραπεζίτη, πρώην φυλακισμένο, δραπέτη εκατομμυριούχο ήρωα του Stephen King στο "The Shawshank Redemption".



Το πιο γοητευτικό στοιχείο αυτού του σύγχρονου Κόμη Μοντεκρίστο είναι τα στερεότυπα που καταρρίπτονται από τις φαινομενικές αντιφάσεις της προσωπικότητάς του.

Είναι businessman αλλά είναι Άνθρωπος.
Είναι ορθολογιστής, αλλά βαθύτατα συναισθηματικός.
Είναι συντηρητικός, , αλλά είναι τολμηρός έως θρασύς.
Είναι παθιασμένος, το μάτι του γυαλίζει, αλλά είναι γαλήνιος, πράος.
Είναι αστός, αλλά και αναχωρητής.


Aλτρουιστής businessman

Ο Andy είναι ένας πρώην τραπεζίτης, με καλές σπουδές, τεχνοκράτης. Είναι επίσης ένας γεννημένος manager. Οργανώνει, διαχειρίζεται, διδάσκει, εμπνέει. Οργανώνει άψογα τη βιβλιοθήκη της φυλακής, διαχειρίζεται τα οικονομικά του βρωμερού διευθυντή της και όλων των υπολοίπων, διδάσκει τον νεαρό Tommy, εμπνέει με κάθε του λέξη και σιωπή.


Αλλά δεν είναι ο συνήθης καριερίστας, φιλοχρήματος καπιταλιστής. Ο Andy είναι παιδί του Διαφωτισμού, ένας υπηρέτης των δυνάμεων του Καλού. Ένας ευφυής αλτρουιστής που θέλει να σπρώξει τον κόσμο μπροστά. Δίνει την ψυχή του για την βιβλιοθήκη, βολεύει όσους μπορεί σε καλές θέσεις, παθιάζεται ως μέντορας του νεαρού Tommy. Ρισκάρει την ίδια του τη ζωή για ένα καφάσι μπύρες για τους φίλους του κάτω από τον ήλιο στην ταράτσα της φυλακής.



Συναισθηματικός ορθολογιστής

Ο Andy γκρεμίζει άλλο ένα στερεότυπο.

Ένας καλός λογιστής είναι σίγουρα ορθολογιστής και ο Andy δίνει ρέστα ως λογιστής στη φυλακή. Είναι ακριβολόγος, σχολαστικός, μελετηρός. Γνωρίζει τέλεια τις αδυναμίες του γραφειοκρατικού συστήματος και δημιουργεί τον ανύπαρκτο χαρακτήρα, για να φοροδιαφεύγει ο διευθυντής της φυλακής.

Είναι όμως και βαθύτατα συναισθηματικός. Πληγώνεται απ’ την γυναίκα του την οποία λάτρευε, δένεται με τον Red, τον προσκαλεί στο Μεξικάνικο χωριό, ξαναζωντανεύει με τον νεαρό Tommy, αγαπάει κι αγαπιέται απ’ όλους.

Ένας προμηθεϊκός ορθολογιστής.


Συντηρητικός επαναστάτης

Τραπεζίτης, ίσον κεφαλαιοκράτης, ίσον συντηρητικός. Πολιτικά ορθός, σχεδόν Bostonian, παντρεμένος, με καριέρα, επίσημα γεύματα, γραβάτες και χαβιάρι.
Βο
λεμένος.

Κι όμως.


Ο Αndy δεν είναι φλώρος, είναι πολύ σκληρό καρύδι. Έχασαν όσοι πόνταραν ότι θα ήταν αυτός που θα έσπαγε πρώτος την πρώτη βραδιά στη φυλακή.
Ρισκάρει στη στέγη για τις μπύρες, τα βάζει στα ίσια με τους κακούς βιαστές, πληρώνει με ένα μήνα στην απομόνωση την τρέλα του με τη μουσική απ’ τα μεγάφωνα, στην συγκλονιστικότερη σκηνή του έργου.

Και βέβαια, οργανώνει τη μεγάλη απόδραση, οδηγεί τον άθλιο διευθυντή σε αυτοκτονία, ξετινάζει το σύστημα για να λυτρωθεί.

Μειλίχια παθιασμένος

Ο Andy είναι cool. Πολύ cool. Cooler than Jesus. Αξιοπρεπής, ευθυτενής, αγέρωχος. Φυλακίζεται αθώος, αλλά δεν θα χάσει την ψυχραιμία του ποτέ, δεν θα ουρλιάξει, δεν θα κλαψουρίσει ποτέ.

Αλλά δεν παραιτείται, δεν πεθαίνει πριν πεθάνει. Παθιάζεται, επιμένει, πεισμώνει. Είναι αδύνατον να μην κάνει κάτι, ζει ζωή γεμάτη μέσα σε τέσσερις τοίχους, γεμίζει την ημέρα του με τέχνη και παιχνίδι, σκαλίζει πέτρες και φτιάχνει πιόνια για το σκάκι.
Και τις νύχτες ξενυχτάει σκαλίζοντας τα τείχη που θα τον οδηγήσουν στην ελευθερία. Σκάβει για δεκαεννέα χρόνια χωρίς να γνωρίζει τίποτα ούτε ο καλύτερός του φίλος!

Απόλαυση το γράμμα που του έστειλαν ως απάντηση στα γράμματα που έστελνε ασταμάτητα κάθε βδομάδα ζητώντας βιβλία για τη βιβλιοθήκη της φυλακής.
Ο θρίαμβος του πάθους απέναντι στη γραφειοκρατία.


Αστός αναχωρητής

Ο Andy είναι αστός, αλλά δεν είναι ένας πολύ συνηθισμένος αστός.
Πολυσχιδής, φιλοσοφημένος, εστέτ.
Ελιτίστας, αλλά καθόλου σνομπ, φιλοσοφεί με τη γεωλογία, αγαπάει τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, το σκάκι, την καλή μουσική. Η φράση του Κουβανού στοχαστή José Martí «χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα» βρίσκει στη σκηνή με τη μουσική στα μεγάφωνα την απόλυτη δικαίωσή της.

Κι όμως, αυτός ο δυτικός, ο ορθολογιστής,

αποβάλλει το περιττό φορτίο και αναχωρεί:

«I hope the Pacific is as blue as it has been in my dreams»

λέει και χάνεται για πάντα στο laid-back Μεξικάνικο ψαροχώρι του Ειρηνικού.

25 Comments:

  • At Απριλίου 02, 2006 5:16 π.μ., Blogger lefty said…

    (Εξαιρετικό)

     
  • At Απριλίου 02, 2006 3:36 μ.μ., Blogger resident said…

    andy ,ποιος είναι ο τίτλος της ταινίας στα ελληνικά?Μαλλον δεν την έχω δει, παρόλο που διαβάζω ότι είναι πολύ καλή.

     
  • At Απριλίου 02, 2006 5:49 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    the resident, ο τίτλος της ταινίας ήταν "Τελευταία έξοδος, Ρίτα Χέιγουορθ" ή κάπως έτσι.

    BTW, είσαι dj?

     
  • At Απριλίου 02, 2006 7:25 μ.μ., Blogger resident said…

    E ναι!Tο έχω δει πολλά χρόνια πριν, αλλά το έχω ξεχάσει.Θα το ξαναδώ. Ευχαριστώ andy.

     
  • At Απριλίου 03, 2006 6:55 π.μ., Blogger georgia m. said…

    @andy:

    Για την ιστορία,ξεχάσατε να αναφέρετε ότι ο ήρωας ισχυριζόταν ότι έχει και δύο κόρες.Τον λάτρεψαν αλλά αυτός τις πρόδωσε.Αυτή όμως θα ήταν και η αχίλλειος πτέρνα του.

     
  • At Απριλίου 06, 2006 2:05 π.μ., Blogger alombar42 said…

    Τώρα μόλις καταλαβαίνω γιατί "η Pίτα Xαίηγουωρθ αποκλείεται να έρθει στο ραντεβού μας"...

    Εξαιρετικό!

     
  • At Απριλίου 06, 2006 2:40 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    Δεν είχα δει το site του (αγαπημένου) Νικολαϊδη.

    Σ' ευχαριστώ πολύ alombar42.

     
  • At Απριλίου 06, 2006 7:31 π.μ., Blogger mickey said…

    Δεν το γνωρίζω, αλλά από την περιγραφή σου, φαίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρον. Θα το τσεκάρω ;)

     
  • At Απριλίου 08, 2006 10:30 μ.μ., Blogger apousia said…

    Εξαιρετική ταινία και υπέροχο post.
    Ήρθα να πω καλησπέρα και ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για το σχόλιο στο blog του Ν.Δ.
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

     
  • At Απριλίου 09, 2006 1:38 μ.μ., Blogger Non Private Life said…

    Tha xaro poli na sas exo sthn parea mou

    www.nonprivatelife.blogspot.com

     
  • At Απριλίου 10, 2006 11:50 μ.μ., Blogger aphrodite said…

    ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΑΥΤΟΣ ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ!

     
  • At Απριλίου 10, 2006 11:57 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    Αγαπητή aphrodite,

    όχι δεν είμαι εγώ στη φωτογραφία, είναι ο Tim Robbins, τον οποίο διάλεξε ο Frank Darabont για να με ενσαρκώσει στην κινηματογραφική εκδοχή.

    Εγώ εννοείται ότι είμαι πολύ πιο όμορφος!

     
  • At Απριλίου 11, 2006 1:15 π.μ., Blogger aphrodite said…

    Είπα κι εγώ... γιατί εδώ φαίνεται ένας εντυπωσιακός, πλην όμως... "χωριάτης" τύπος, κι εσένα σε φαντάζομαι σε κάτι πιο κλασσάτο!...

     
  • At Απριλίου 12, 2006 8:22 μ.μ., Blogger aggelos-x-aggelos said…

    Hi andy!

    Μου κίνησες την περιέργια από το ψευδώνυμο γιατί είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες (το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει. Για την ακρίβεια από King έχω διαβάσει μόνο το "Αϋπνία"). Πρέπει να σου έχει κάνει μεγάλη εντύπωαη ο χαρακτήρας, είδα πολύ βαθιά ανάλυση.

    Αυτά keep on!!!

     
  • At Απριλίου 14, 2006 12:50 π.μ., Blogger resident said…

    andy dufresne said...
    the resident,
    BTW, είσαι dj?

    Ήμουν andy.Δουλεύω ακόμα σε night clubs(17 χρόνια) αλλά τώρα πια είμαι σε άλλο πόστο .Είμαι στα τελειώματα νομίζω.Συγνώμη που άργησα να απαντήσω. Δεν είχα δει την ερώτηση.Μήπως είσαι εσύ DJ?

     
  • At Απριλίου 14, 2006 1:00 π.μ., Blogger andy dufresne said…

    @the resident,
    17 χρόνια dj και φαν των Residents, δύσκολο να μην γνωριζόμαστε!

    (έχω υπηρετήσει 7 χρόνια στη δισκογραφική που τους αντιπροσωπεύει στην Ελλάδα...)

     
  • At Απριλίου 14, 2006 1:32 π.μ., Blogger resident said…

    Στην hitch-hyke λεs.Eχεις κάτι σπάνιο από residents?
    Δεν νομίζω να γνωριζόμαστε. Ζω σε νησί(αν ερθειs απο εδω για διακοπεs,τοτε ισωs). Σαν DJ δούλεψα περίπου 4 χρόνια. Τα υπόλοιπα 13 μέχρι και σήμερα, σε άλλη θέση.θέλω πάντως να το ξανακάνω ,αν βρω κάποιο μπαρ που να θέλει ροκ μουσική.

     
  • At Απριλίου 14, 2006 10:43 π.μ., Blogger aphrodite said…

    Α ρε Andy, μου το χάλασες χτες, πάνω που έστηνα... προβοκάτσια για το ότι κάλεσε την blade & τον mickey για ταινία (τον glenn τον "φώναξα" πρώτον μια που μ'εκείνον υποτίθεται πως πλακωνόμαστε, άρα να πλακωνόματαν κι εμείς, άρα να μας άρχιζε τα "peace everyone!", άρα να κανονίζαμε τελικά να κάνουμε ένα πάρτυ - με ταινίες όλοι μαζί...
    Θα μου πεις, αυτό χαλάει τη μαγεία... Χμ, θα μπορούσαμε να μην πούμε ποιοί είμαστε & όλο το βράδυ να γυρνάμε με άλλα nicks... Τέλος πάντων, τσάκισε, πάντως γράφε, γράφε!

     
  • At Απριλίου 14, 2006 10:51 μ.μ., Blogger andy dufresne said…

    @the resident,
    έχω πολλά Residents, καμιά δεκαριά, όλα τα κλασικά και αρκετά πρόσφατα: Third Reich N Roll, Eskimo, Meet the Residents, Have a bad day, Commercial album κλπ.

    Ευτυχώς, η Euroralph κάνει καλή δουλειά.

    @aphrodite,
    sorry που σε άφησα μόνη στο μπλόγκι του ΝΔ τις προάλλες, αλλά είχα ραντεβού διαρκείας με τη μελαγχολία...

    Πάντως, παρακολουθώ καθημερινά τα κεντήματά σου.

    Αν θες τη γνώμη μου, κάνε δικό σου blog, θα είναι απ' τα λίγα που αξίζουν...

     
  • At Απριλίου 14, 2006 11:38 μ.μ., Blogger frenobulax said…

    Αλλο ενα blog λαγνειας και λιβανισματος του Νικου Δημου. Ελεος πια με τους ψευτοδιανοουμενους!

     
  • At Μαΐου 11, 2006 10:36 μ.μ., Blogger blade runner said…

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • At Μαΐου 11, 2006 10:37 μ.μ., Blogger blade runner said…

    Και τώρα το σβήνω, για να μην το δουν κι άλλοι αυτό, ναι;

    Tσακ, το σβήνω!

     
  • At Μαΐου 25, 2006 4:37 μ.μ., Anonymous tele...agora said…

    Αγαπημένη ταινία χρόνια τώρα κ

     
  • At Μαΐου 25, 2006 4:49 μ.μ., Anonymous tele...agora said…

    Τη λατρεύω αυτή την ταινία,χρόνια τώρα.Η σκηνή με τα μεγάφωνα είναι ο θρίαμβος του ανθρώπου ενάντια στο οποιοδήποτε σύστημα προσπαθούν να του επιβάλλουν.Η σκηνή στο τέλος δίπλα στον Ειρηνικό είναι η Ιθάκη,εκεί που αρχίζουν όλα..ξανά αλλά αλλιώς.

     
  • At Ιουνίου 05, 2006 4:40 μ.μ., Blogger jaded man said…

    Πολύ καλή ταινία! Μου φαίνεται ότι το στόρυ έχει στοιχεία παραβολής με τον Red (Morgan Freeman) να είμαστε εμείς, την φυλακή να είναι η ζωή μας και τον Andy Dufrense (Tim Robins) να είναι κατι σαν τον Ιησού.

    Δες και εδώ:
    http://rogerebert.suntimes.com/apps/pbcs.dll/article?AID=/19991017/REVIEWS08/910170301/1023

     

Δημοσίευση σχολίου

<< Home